Laat mij maar lekker muziek maken

Zanger David Achter de Molen van de Utrechtse band John Coffey plukte op Pinkpop achteloos een toegeworpen biertje uit de lucht.

Zanger David Achter de Molen op Pinkpop. foto paul bergen/ ANP

Ze speelden al werkelijk elk zaaltje aan flarden, toen ze begin dit jaar hun bejubelde album The Great News uitbrachten. De Utrechtse punkrockband John Coffey verkocht er De Melkweg mee uit, kon een grote show in Paradiso aankondigen (ook uitverkocht) en mocht een minuutje volspelen in De Wereld Draait Door. Daar bleek dat ze op Pinkpop mochten komen spelen.

Ook dat werd een succes. Ze braken er de tent met 8.000 man publiek volledig af zoals ze dat eigenlijk overal doen: één groot chaotisch feest, met crowdsurfers, ronddraaiende mensenmassa’s in ‘circle pits’ en op elkaar in rennende delen publiek in de ‘wall of death’. De rest van het festival kon wel inpakken. Maar wat mocht zanger David Achter de Molen (27) een paar dagen later op televisie uitleggen op de bank bij Eva Jinek? Hoe hij een vliegend biertje achteloos uit de lucht plukte en er wereldnieuws mee werd.

Goed, zo simpel was het niet. Ten eerste is Achter de Molen op dat moment aan het ‘crowdwalken’: hij staat overeind bovenop de handen van het publiek. Ten tweede komt het biertje van zeker twintig meter afstand. Ene Niels uit Venlo smijt het bekertje met nog een slok of drie aan festivalbier richting de zanger, die het niet alleen lekker in z’n hand vangt maar het in één keer achterover slaat. Blijkbaar in vol vertrouwen dat wat op bier lijkt ook echt bier is.

Hij neemt ermee een slok uit de kelk van onsterfelijkheid: zodra het gefilmde moment online wordt gezet door muzieksite 3voor12 gaat het razendsnel de wereld over. Het wordt binnen drie dagen 20 miljoen keer bekeken. Het filmpje zelf is al 5,5 miljoen keer bekeken, het ‘gifje’ ruim 7 miljoen keer. En dan zijn er nog tientallen sites en Facebook-pagina’s die het overnamen, tot het NOS-Journaal toe.

Een carrièredefiniërend moment zou je denken, maar Achter de Molen is een rustige jongen uit Oldebroek met een inmiddels afgeschudde, christelijke opvoeding achter de rug. Hij blijft liever met beide benen op de grond.

Nadat de zanger met de kenmerkende snor een sigaret heeft gerookt, gaat hij uiterst ontspannen achter zijn Americano zitten. Slobbertrui, afgetrapte gympen, benen over elkaar. „Ik ben normaal niet zo vroeg.” Het is tien uur ’s ochtends in een koffiebar in Utrecht. Hij lacht. „Maar ja we gaan morgen op tour, en dan zitten er vrij veel dagen bij dat je laat naar bed gaat en weer om negen uur moet gaan rijden. Dus ik moet een beetje een ritme krijgen.”

Is dat moeilijk?

„Ik hoor allang een balans gevonden te hebben tussen feesten en hard werken, maar het is echt moeilijk. Als je eenmaal vier keer per week gaat optreden ga je je realiseren van, ja, shit, het feestje is echt minder leuk als je drie keer met een kater op het podium staat. Dus we werken eraan daar professioneler mee om te gaan. Na de show even omkleden, biertje, inladen en weer weg.”

Je platenmaatschappij maakte meteen duidelijk dat het niet de bedoeling was om te praten over dat gevangen biertje. ‘Het moet geen leidend onderwerp zijn’, zeiden ze. Wat is er mis mee?

„Nou, niet zoveel hoor. Maar na twee daagjes was ik er al een beetje klaar mee. Zo bijzonder is het ook weer niet, en zoveel is er ook niet over te vertellen. Ik ben niet mediaschuw, maar in de bekendheid zijn om zo’n soort viral die maar een paar dagen heel hot is, dat hoeft voor mij niet per se. Vandaag ben je hot, morgen ben je niks. Mijn moeder sms’te me, heel lief: ‘Hee David, wat komt er een hoop over je heen of niet, ik zag je op het Journaal. Ga maar even lekker hardlopen, even je hoofd leegmaken.’

„Ik dacht ook: is dat dan wat het wapenfeit in de marketing voor John Coffey moet gaan worden de komende paar jaar? En wil ik dan bekend worden als die gast die dat biertje ving op Pinkpop? Nee, laat mij maar lekker muziek maken.”

Wat heb je er wel aan gehad?

„Vooral voor het buitenland is het natuurlijk wel goed geweest. Ik bedoel, ik had nog nooit een interview in China gedaan, of Australië, of Afrika.”

Heeft dat biermoment voor de band dit jaar gedefinieerd?

„Nee echt niet. Na het uitbrengen van The Great News kwamen er ontzettend veel shows op ons pad en daar zaten hele grote dingen bij waarvan ik ooit alleen maar droomde. Pukkelpop weetjewel, daar wil je gewoon staan. Of in Duitsland op Hurricane & Southside, dat is echt heel groot. Pinkpop natuurlijk, en we hebben Paradiso en de Melkweg uitverkocht. Allemaal dingen die me bijblijven. Dat is wat voor mij 2015 definieert. Het was zoveel meer dan dat ene momentje op Pinkpop.”

Zou je het weer doen? Als je mocht kiezen?

„Ooooh ja! Het zag er fucking cool uit, haha.”

Bataclan in Parijs is het soort concertzaal waar John Coffey ook vaak speelt. Wat deed het je dat een concert van Eagles of Death Metal daar het doelwit werd van terreur?

„Eigenlijk best wel veel. We hadden net gespeeld in Londen toen we het hoorden en we waren er allemaal best wel kapot van. Het is zo’n bizar en onrealistisch idee dat er ineens mannen met geweren binnenrennen waar je staat te spelen. We hebben afgelopen zomer nog bier staan drinken met de Eagles of Death Metal en er was zelfs nog even sprake van dat we dat weekend ook in die zaal zouden spelen. We speelden de volgende dag in België waar de beveiliging opgeschroefd was. Ik merkte wel dat ik een beetje angstig was toen. Maar ook wel strijdbaar hoor. We hebben die show opgedragen aan de slachtoffers en een minuut stilte gehouden, en daarna echt een keiharde set gespeeld. Rocken voor de sake of freedom.”

John Coffey heeft overal al gespeeld in Nederland. Wat wil je nog bereiken?

„Ik werkte ooit als barman in de Heineken Music Hall en toen dacht ik: hier zou ik wel als artiest willen lopen. Sterker nog, ik had de neiging om die sloof af te flikkeren en gewoon het podium op te klimmen.

„Ik heb nu in het buitenland eigenlijk ook wel een paar dromen die ik in wil vullen. Geef mij maar Glastonbury. Rock am Ring lijkt me heel tof. Dat zijn de avonturen waar we deze band om zijn begonnen. Eigenlijk is mijn droom, en ik heb dat al hardop uitgesproken naar de rest van de band, om in alle werelddelen te spelen.”

Zoals Metallica?

„Precies!” Hij lacht. „En dan op een gegeven moment ook ons eigen vliegtuig met van die stickers erop, zoals Iron Maiden.”

Wat verwacht je van volgend jaar?

„We zijn bezig met het schrijven van nieuwe tracks, om het voor onszelf en de set interessant te houden. En er komen alweer nieuwe avonturen aan: in februari spelen we in Moskou en Sint Petersburg. We kregen mailtjes van fans die een John Coffey-pagina op een Russisch sociaal netwerk beheren, of we wat vragen wilden beantwoorden. Sindsdien doen we dat regelmatig en spreken we videoboodschappen voor ze in. Dat is toch het vetste wat er kan gebeuren, gewoon fucking naar Rusland omdat je muziek maakt!”