Onbeschoft

De reputatie van de Rotterdammer is vooral die van een nuchtere ruwe bolster die heel direct is. „Ons Rotterdammers maak je niet gek”, zoals een leraar Nederlands mij ooit uitlegde.

Die reputatie wordt het beste geïllustreerd door Bep van Klaveren, de Crooswijkse bokser die furore maakte door Olympisch Kampioen te worden in 1928 en daarna de internationale top te bereiken in zijn gewichtsklasse. Bep was het toonbeeld van die Rotterdamse ‘nuchterheid’. Hij nam nooit een blad voor de mond. De Rotterdamse dichter Jules Deelder is nostalgisch, zelfs trots, als hij uitlegt dat Bep journalisten vertelde dat hij zijn tegenstander „voor zijn tyfusmuil” ging slaan.

Ik begin me steeds meer af te vragen of ons Rotterdamse chauvinisme over onze zogenaamde nuchterheid niet ietwat misplaatst is. De Amsterdamse journalist – en naar ik vermoed Ajaxfan – Arjen de Wolff tweette afgelopen maandag iets wat me aan het denken zette: „Selfies langs de Maas. Rotterdammers en hun skyline. Zo blij dat hun stad een beetje op een klein Amerikaans voorstadje lijkt. #010”

En dat is inderdaad ook Rotterdam: die overdreven trots op alles wat met Rotterdam te maken heeft is op zichzelf al bewijs dat we juist helemaal niet zo nuchter zijn. Mijn zusje kwam niet meer bij van het lachen toen we na tien dagen New York naar Katendrecht gingen. Daar zagen we een groot bord hangen met de marketingtekst: Katendrecht: Manhattan aan de Maas.

Het doet me als rasechte Rotterdammer pijn om toe te geven, maar Arjen De Wolff heeft dus een beetje een punt. Wij Rotterdammers zijn totaal niet nuchter. Onze overdreven trots op Rotterdam kan ook komen omdat we van binnen stiekem wel weten dat onze stad weinig voorstelt.

Misschien was Bep van Klaveren behalve een goed bokser ook een enorm lompe hork. Misschien is onze skyline helemaal niet zo indrukwekkend. En is tactloosheid wel iets om zo trots op te zijn? ‘Recht voor zijn raap’ kan ook een eufemisme zijn voor ‘we zijn gewoon enorm onbeschoft en we zijn er ook nog eens trots op.’

Het is een beetje net als ‘rot toch op’ roepen richting mensen met abjecte ideeën, maar even later vrolijk op werkbezoek gaan met een delegatie van Havenbedrijf Rotterdam NV naar het land dat die abjecte ideeën heeft verspreid. Soit. Als we maar ‘recht voor zijn raap’ zijn.