Zeurveertigers op herhaling

Mark de Cloe is de enige regisseur in Nederland die werkelijk kan filmen wat het betekent om verliefd te zijn. Behalve dat is Mannenharten 2 een producentenfilm: neem een succesformule en verdubbel die. Om de kritiek te pareren zit er alvast een apologetische scène in: Barry Atsma die tegen een jonge roodharige zangeres zegt dat hij zulke commerciële k-muziek maakt om de rekeningen te betalen. Waarop ze elkaar lekker ongecompliceerd bespringen.

Had Atsma als Dennis in de vorige film nog een ontroerend homo-erotisch momentje, Mannenharten 2 is weer net zo wit en heteronormatief en bevolkt door zeurveertigers als alle Nederlandse romkoms. Gelukkig is er Younes, een jonge dwaas die op zijn fiets door Amsterdam crosst op zoek naar de one night stand op wie hij verliefd werd. Als het dan toch over de liefde gaat, dan liever zo: met sprankelende ogen. Dan is De Cloe op zijn best.