De kunst zal zegevieren

Kunst overwint alles, is de boodschap van filmklassieker Les enfants du paradis. Landsgrenzen bijvoorbeeld, in een Nederlands-Belgisch koor. Of de techniek, in de expo van Joris Laarman. En zelfs een afgescheurde teennagel, in ballet-serie Flesh & Bones.

De ultieme film over de wispelturige aard van de liefde en het leven als theater draait opnieuw in de bioscoop, in een recente, iets te schoon gepoetste restauratie. De titel verwijst naar het schellinkje, de goedkoopste, hoogste zitplaatsen in het theater. Les enfants du paradis (1945) is een onverwoestbare klassieker waarover je alleen maar in lyrische termen kunt spreken. Het ruim drie uur durende, schaamteloos romantische verhaal speelt zich af in de Parijse theaterwereld begin negentiende eeuw. Aan de hand van courtisane Garance (Arletty) volgen we vier mannen die verliefd op haar zijn, onder wie een mimespeler, een acteur en een dandy.

Deze in de Tweede Wereldoorlog onder lastige omstandigheden gedraaide superproductie steekt onder de bruisende oppervlakte de geknechte Franse bevolking een hart onder de riem: kunst zal altijd zegevieren! Een boodschap die ook nu in Parijs resoneert.