Star Wars zit weer lekker in zijn vel

Zo goed wist Disney dit jaar de plotwendingen van Star Wars: The Force Awakens geheim te houden, dat mijn handen bijkans trillen boven het toetsenbord. Hoeveel geheimen mag ik u doorvertellen?

Hoewel, veel geheimen zijn er niet. Iedere generatie heeft zijn eigen verhaal, zo heet het, maar dit verhaal lijkt erg op dat van de generatie-1977. Dat is ook de bedoeling. Toen Disney regisseur J.J. Abrams inhuurde om de gehavende ‘franchise’ Star Wars uit de mottenballen te halen, zoals hij dat in 2009 deed met Star Trek, was helder dat hij de frisse, analoge en realistische smaak van Star Wars anno 1977 moest hervinden. En de bittere nasmaak van de vreugdeloze digitale beeldenbrij van de drie Star Wars-films van 1999-2005 moest verdrijven.

Originaliteit is niet het doel van The Force Awakens: fans kunnen de situaties en plotwendingen zo aftikken. Een guitig robotje, BB-8, landt op een woestijnplaneet met topgeheime informatie. Treft daar heldin Rey, een nederige metaaljutter met verborgen talenten. Volgen luchtgevechten, ontsnappingen uit de kerker, zoemende lichtsabelduels, gierende TIE-fighters en het roestige smokkelschip Millennium Falcon.

Het is derivaat, maar zelden geforceerd. De MacGuffin is ditmaal de de locatie van de oude Luke Skywalker. Iedereen zoekt hem, zo blijkt uit de begintitels die als vanouds met marsmuziek van John Williams over het scherm rollen. De blonde Jedi-ridder verzoende zich in 1983 in Return of the Jedi met zijn door ‘the dark side of the Force’ verleide vader Darth Vader. Nu heeft hij zich als kluizenaar teruggetrokken, zoals Jedi-meesters Obi-Wan Kenobi en Yoda voor hem.

Het feest over de val van slechte keizer Palpatine bleek 32 jaar na dato voorbarig: de dictatoriale First Order is in het machtsvacuüm gesprongen en draait zijn hand evenmin om voor genocide. Hoofd zwarte magie is nu ene Snoke, een Voldemort met een nog veel indrukwekkender hologram en massavernietigingswapen dan de oude keizer.

Prinses, generaal, Leia leidt als krasse zestiger nog altijd het verzet, haar grijze liefje Han Solo schuimt het heelal af met zijn pluizige vriend Chewbacca. Deze veteranen zijn er vooral om het stokje - lichtsabel - door te geven aan de volgende lichting, een mix van Brits en Amerikaans talent. Heldin Rey (Daisy Ridley), gedeserteerde Storm Trooper FN 2187 (John Boyega) , piloot Poe (Oscar Isaac) en schurk Kylo Ren (Adam Driver), een hysterisch fan van Darth Vader. En laat hij nu de zoon zijn van...

Want daar draait het echt om bij Star Wars, weet ook J.J. Abrams: familieperikelen. Liefde, broedertwist, vadermoord: Abrams serveert zijn galactische soapopera met de juiste mix van nestwarmte en vernieuwing, oudjes en twintigers, apocalyptische horreur en ironische insidergrapjes. Ooit doorgebroken met de tv-serie Lost, heeft heeft hij met The Force Awakens een geslaagde ‘pilot’ gemaakt om een nieuwe filmserie te lanceren, met een cliffhanger die nieuwsgierig maakt naar hoe verder en hoe het zover kwam. Het grootste compliment dat je deze film annex miljardenoperatie kan maken, is dat hij relaxed aanvoelt, goed in zijn vel zit. Gewoon een bruisend, charmant en vertrouwd ruimteavontuur. „We’re home”, zoals veteraan Han Solo opmerkt.