In het gedicht

Ellen Deckwitz kiest elke woensdag een gedicht bij de stemming van de dag.

De wanden zijn wit en de psychiaters

verdacht vriendelijk. Er is hoop

op genezing, maar ik heb nog niemand

zien weggaan, of hij kwam terug.

Dagen dat ik op weg naar mijn eigen kamer

verdwaal wisselen zich met dagen

waarop ik de wereld doorschouw als kristal.

Soms word ik krijsend wakker.

Soms word ik afgevoerd en verdoofd,

soms vastgebonden.

Er zijn momenten waarop ik eeuwenlang

mijmerend volmaakt gelukkig ben:

wanneer ik dan mijn handen op de aarde leg

zijn het kleine handen.