Een volle baard als intrigerend rekwisiet

Zijn jihadistenbaard heeft hij gewoon „voor de lol” laten groeien. Hij bedoelde er verder niets mee, zegt Peter van Rooijen. Maar hij heeft intussen wel gemerkt hoe verdacht die baard hem heeft gemaakt voor de buitenwereld. En in Nergens Veilig, zijn tweede soloprogramma, speelt hij daarmee. Door zo nadrukkelijk te ontkennen dat hij een moslimterrorist is – en door quasizakelijk op te sommen welke risico’s ons samenzijn in dit theaterzaaltje inhoudt – dat die ontkenning bijna een bekentenis wordt. Zo wordt zijn baard een statement waarmee hij illustreert hoe achterdochtig de huidige tijdgeest is.

Heel veel meer heeft Van Rooijen in dit programma echter niet te zeggen. Hij morrelt speels aan de theaterconventies, in een grappige rolwisseling met zijn robuuste begeleider Anne Punt, en geeft zelfs zijn technicus een dramatische functie. Verder zingt hij een handvol welluidende liedjes met originele wendingen – over de slechtheid van de mens bijvoorbeeld, en over enge kinderen die kunstmatig lief worden gemaakt door ze in slowmotion te vertonen.

Maar in diverse sketches ontbreekt de urgentie, en erg lachwekkend zijn ze eerlijk gezegd evenmin. Te vaak lijkt Van Rooijen het pleit met meligheid te willen winnen. Een lange pauze, met een verbaasde blik naar de zaal, is niet altijd genoeg voor een droogkomisch effect.

Nergens Veilig is een pakkend thema, met die volle baard als intrigerend rekwisiet. Dat had meer kunnen opleveren.