Villazón en Bartoli als superduo

Hebben ze daar het begrip ‘droomaffiche’ voor uitgevonden: een gezamenlijk concert van mezzosopraan Cecilia Bartoli en tenor Rolando Villazón? Amsterdamse publiekslieveling Bartoli komt iedere herfst naar het Concertgebouw; Villazón (ooit een superduo met Anna Netrebko) debuteerde er pas twee jaar geleden. Nu zijn de twee sterren samen op tournee, met een verrassend belcantoprogramma.

Na zijn stembandoperatie, zes jaar geleden, heeft Villazón zichzelf opnieuw uitgevonden. Zijn tenor is niet langer de natuurkracht waarmee hij voorheen zinderende Verdi- en Puccini-helden neerzette, maar toch ook niet een echt Mozart- en belcanto-instrument. Maar twijfels verdwijnen zodra hij de bühne opstapt: Villazón is een rasperformer met groot komisch talent, subtiel gevoel voor timing en een ongebreidelde drive.

Villazón moest flink aanzetten voor de topnoten van Donizetti’s aria Una furtiva lagrima; Bartoli zong met gemak door de belcanto-acrobatiek van Rossin. In de duetten, hoogtepunten van het concert, nam Villazón het voortouw. Klapstuk was een soort minioperaatje: zowat de hele derde akte van Rossini’s Otello kwam voorbij, waarin de titelheld, waanzinnig van liefde, Desdemona doodt. Bij alle tragiek waren de chemie en het plezier onmiskenbaar.

Kamerorkest La Scintilla begeleidde uitstekend. Het door violiste Ada Pesch aangestuurde ensemble, vol van klank, transparant en waar nodig lekker pittig, mocht bovendien schitteren in een paar instrumentale werken, zoals een heerlijk hoboconcertje van Bellini.