'Soms had ik het gevoel dat ik Michael Jackson was en ik overdrijf niet'

werd bekend met harde krullen en huispakken. Al twee jaar komen fans uit het hele land naar Tilburg om met hem op de foto te gaan. Een dag in de winkel van de populairste realityster van Nederland.

Voor de derde keer komt Fleur, die bij Roy in de kledingwinkel werkt, de krappe kantine achter de winkel binnen. „Schat, er staan hier mensen die met je op de foto willen.” Roy staat op, haalt zijn hand door zijn halflange gitzwarte haar. Dan loopt hij door de deur waar een grote foto van zichzelf op staat zijn winkel in.

„Ik zag je een paar jaar geleden en toen was je dik”, klinkt een harde vrouwenstem uit de winkel. „Maar je bent echt afgevallen.”

Dat zegt iedereen hoor, zegt Roy als hij even later weer achter de glanzende zwarte tafel zit. „Ik zie het als een compliment.”

Roy Donders, stylist, kledingverkoper, volkszanger en op dit moment de populairste realityster van Nederland, is wel gewend aan commentaar van vreemden.

Het begon twee jaar geleden, op 28 oktober in 2013. Toen werd de eerste uitzending van Roy Donders: Stylist van het Zuiden uitgezonden op RTL 5.

Vanaf toen keken elke week meer dan een half miljoen mensen naar de olijke jongen met plat Tilburgs accent en perfect geëpileerde wenkbrauwen. Roy ontbeet met worstenbroodjes. Gaf kledingparty’s waar vooral mensen uit volkswijken en woonwagenkampen op afkwamen. Maakte het ‘huispak’, een soort joggingpak met glitters, steentjes, strikjes en pailletten, een begrip – alleen al op Marktplaats nam de zoekopdracht ‘huispak’ sinds de eerste uitzending toe van nagenoeg nul naar duizenden per dag. En hij creëerde met veel haarlak ‘harde krullen’ die drie dagen bleven zitten als je dat zou willen. „Haarlak is mijn afgod”, zei hij in de eerste aflevering.

Op die maandag 28 oktober was hij voor het eerst op televisie, op dinsdag stond zijn winkel vol met mensen die hij nog nooit had gezien.

„Soms had ik echt het gevoel dat ik Michael Jackson was en ik overdrijf niet”, zegt Roy nu over die tijd in het kamertje achter zijn winkel in Tilburg. Hier verkoopt hij dames- en herenkleding, schoenen met glitters, truien met uitbundige prints, onderbroeken van Armani. Hij praat hard, met het croissantje dat hij tussendoor eet in zijn hand. „Je vierde croissantje al vandaag!”, zegt Fleur.

Het is niet makkelijk om een gesprek met Roy te voeren. Er zijn voortdurend mensen die iets van hem willen. Fans die met hem op de foto willen, een lastige vertegenwoordiger, hij moet nog even buiten roken met Fleur en als hij dan terug door de winkel naar de kantine wil lopen, moet hij nog een keer poseren met fans. „Sorry hoor, dat je weer op de foto moet”, zeggen ze. „Hoort erbij”, zegt Roy. Dat zegt hij vaak.

Eén kledingparty zal hij nooit vergeten, zegt hij. Bij kinderspeelparadijs Dolle Pret in Almelo. Eerst kwamen er zo’n vijftig tot honderd vrouwen op zijn party’s af, nu stonden er ineens meer dan duizend in de rij toen hij aan kwam rijden. „Een rij van hier tot aan mijn huis. Weet je waar mijn huis is?”

Soms staan er op zondagochtend acht uur al fans voor zijn huis. Hij vindt het niet erg. Roy gaat altijd even naar buiten om op de foto te gaan. „Je kunt dat die mensen helemaal niet kwalijk nemen. Die zijn fan, die zien jou en willen maar één ding; je aanraken, met jou op de foto of met je praten.”

Hij gaat anders om met zijn fans dan hij andere bekende Nederlanders ziet doen, zegt hij. „Ik heb fans die elke avond een voicebericht sturen met kusjes, en slaap lekker en welterusten. Sommige mensen vinden dat stalken. Maar voor haar is zo’n bericht misschien toch een afsluitertje elke dag. Een andere BN’er zou waarschijnlijk zeggen jij spoort niet, dat je iets terugstuurt.”

 

De echte Roy

Zelfs na twee middagen in Tilburg is het lastig om het verschil tussen de tv-Roy en de Roy die hier in de winkel staat te ontdekken. Wat je op televisie ziet, is allemaal echt, zegt producent Nathalie Pieters. „Er wordt niets in scène gezet, overgedaan of nagespeeld.” Nathalie filmt alles zelf, met een collega. „Daardoor kunnen ze zich kwetsbaar opstellen. We zijn heel close met elkaar, op familieniveau bijna.”

Roy heeft wel moeten wennen aan de aandacht. „In het begin waren er zoveel prikkels. Op een gegeven moment heb ik alles afgezegd. Ik ben een paar weken alleen maar thuis geweest met de rolluiken dicht. Ik moest de nieuwe Roy opzoeken, snap je? Niet voor mezelf, maar de Roy die andere mensen in mij zien. Niet de gewone burger, maar de bekende Nederlander.”

5 december. Het Pater van den Elsenplein in Tilburg heeft weinig waarvoor je uren in de auto zou willen zitten. De rijtjeshuizen hebben allemaal dezelfde ramen en deuren, er is een bakker en een supermarkt die Zon van Casablanca heet. En toch zijn er mensen uit Utrecht, Zevenaar en Steenbergen.

Ze komen voor een zwart noodgebouw, achter de Jumbo, waar een rode loper voor de deur ligt. De kledingwinkel van Roy Donders. De pashokjes hebben er gouden gordijnen, de spiegels gouden lijsten. De deuren zijn bedrukt met grote foto’s van Roy. „Dan kunnen mensen toch nog met me op de foto als ik er niet ben.”

Het is zaterdag en dan komen de dagjesmensen. „Sommige mensen maken er een uitje van”, zegt Roy. Op hetzelfde plein heeft zijn zus Rian een winkel met kinderkleding. Zijn moeder Nel heeft er sinds kort een kledingoutlet in een voormalige bloemenwinkel. Zij gaan ook met fans op de foto. Net als Roys partner Marvin, die Roy in de winkel helpt.

Roys vader staat een tijdje met zijn handen in zijn zakken bij de ingang. Hij houdt de boel een beetje in de gaten. „Ik ben toch iets meer mans dan Roy”, zegt vader Frans, toch een kop kleiner dan zijn zoon, met een uitgedoofd sjekkie tussen zijn vingers.

Roy Donders is nu twee jaar en vier seizoenen op televisie geweest. Hij vindt zelf dat hij niet veranderd is. Of hij nu in Tilburg is of in Hilversum, hij kleedt zich hetzelfde, hij praat hetzelfde. „Ik ga niet anders doen als er opeens een camera tevoorschijn komt. Je mag het aan alle persfotografen vragen. Ik weet zeker dat ze zeggen: Nee, Roy is niet veranderd.”

Maar Roy is wel volwassener geworden. Hij ging op zichzelf wonen, werd bekend, kreeg een relatie en ging een paar keer keihard op zijn bek. Zijn eerste huispakkenlijn was van slechte kwaliteit en zorgde voor veel klachten, zijn feesttent op de Tilburgse Kermis draaide verlies, zijn theatertour werd gecanceld omdat het veel meer werk bleek dan gedacht en de afgelopen tijd was het veel rustiger in zijn winkel. Roy: „Ik heb een paar keer flink mijn neus gestoten, daar word je snel volwassen van.”

Roy werd drie jaar geleden ontdekt door Nathalie. Zij werkte aan het programma Gypsy Girls, over meisjes uit woonwagenkampen die hun eerste communie deden. Nathalie zag hem staan toen hij de haren van een communicantje aan het doen was. „Een type dat ik nog nooit had gezien”, zegt ze. Toen stond er al een kring mensen om hem heen. Ze vroeg hem of ze mocht filmen. Roy verscheen een paar keer in het programma.

Daarna bleef Nathalie, die nu ook zijn manager is, hem filmen. Ze kwam bij hem thuis, leerde zijn familie kennen. Roys droom over een eigen huispakkenlijn intrigeerde haar. Na een half jaar had ze veel materiaal, maar wist ze niet wat ze ermee wilde. Uiteindelijk bood ze de serie aan bij RTL. De zender bestelde gelijk een seizoen.

Vraag een fan in de winkel waarom ze voor Roy naar Tilburg zijn gekomen en ze zeggen; omdat hij zo gewoon is. Nathalie heeft een andere verklaring. „Hij wil iets, gaat op zijn bek, je hoopt dat hij zich er doorheen slaat en uiteindelijk lukt het hem.”

Het wijkje hielp ook

Het succes is niet alleen Roys verdienste, zei Paul Cormont twee jaar geleden. Hij was destijds zenderdirecteur van RTL 5. „Het wijkje waar hij woont, de familieomstandigheden en zijn zus die ook meewerkt aan het programma hebben uiteindelijk de doorslag gegeven.”

De laatste tijd, zegt Roy, is er weer meer aanloop in de winkel, omdat de zomer voorbij is en weer op televisie is. Maar wat nu als het programma ophoudt? „Ik denk dat ik mijn naam wel heb gevestigd”, zegt hij. „En ik denk dat iedereen mij over tien jaar ook nog wel kent. Het is maar hoe je daar zelf mee omgaat.”

Roys bestaan hangt niet af van zijn bekendheid. Hij verdient geld per aflevering van zijn show, maar „dat zijn geen bedragen waar je van kunt leven”, zegt Nathalie. „Hij is niet binnen hoor. De winkel is zijn belangrijkste bron van inkomsten. Daar moet hij kei- en keihard voor werken.”

Door het programma heeft hij veel bereikt, zegt hij. „Ik heb stappen kunnen zetten die je anders als 24-jarige jongen niet kunt maken.” Er is nu een grotere winkel, hij heeft zijn eigen kledinglijn en hij mag nu optreden als zanger bij piratenfestivals en TV Oranje.

Fleur gooit de deur open. „Sjan en Sjaan zijn hier, Roy. Met wie jij in Turkije bent opgetrokken.” Roy weet even niet wie het zijn, maar hij komt zo, zegt hij.

Een paar keer per week kan hij zich afsluiten van de drukte, dat helpt. Dan zit hij in de keuken op zijn computer, Marvin voor de televisie, en zeggen ze niets tegen elkaar. „Dan is het even stil in huis.”

„Roy, kom je nu”, vraagt Fleur. „Ze willen je nog even zien.”