Column

Maïspluim

‘De beste wraak is prachtig haar”, zei Ivana, de ex-vrouw van Donald Trump, en toegegeven, haar blonde lokken zijn nog steeds jaloersmakend glanzend en volumineus. Je zou haast denken dat er in Ivana’s haarzakjes naast talg en bloed ook steroïden en John Frieda-conditioner zitten. Wat een verschil met Donald, wiens kapsel er op zijn best uitziet als een anorectisch toupetje. Veel van wat hij doet, lijkt een compensatie voor dat haar: geld verdienen, tv maken, beeldschone vrouwen trouwen. En oh ja, proberen om de Republikeinse kandidaat te worden voor de presidentsverkiezingen van 2016.

Hij is goed op weg. Ondanks zijn uitspraken dat Amerika zijn grenzen moet sluiten voor moslims en dat de gemiddelde Republikeinse kiezer dom genoeg is om alles wat op Fox News komt, te geloven (en daarom de ideale kiezer is), staat hij nog steeds nummer één in de peilingen.

De grap is dat de meeste kritiek nog steeds zijn kapsel betreft. Ergens is dat begrijpelijk, want waarom zou je zeggen dat Trump zich van dezelfde retoriek bedient als Hitler, als het zo makkelijk is om Trumps haar met een maïspluim te vergelijken? Beeldvorming krijgt de voorkeur boven inhoud, net als bij Trump zelf.

Afgelopen maand ging hij op de foto voor Time Magazine. Het leek Time een goed idee om hem met een Amerikaanse zeearend, symbool van de VS, te fotograferen. In tegenstelling tot de pimpelmees is zo’n zeearend chronisch chagrijnig. Met gemak kan hij een scooterslot doormidden bijten. De uitverkoren arend flapperde gedurende de shoot zo woest dat hij Trumps kapsel naar de filistijnen hielp. Ook probeerde het dier meermaals Trumps hand te perforeren. Filmpjes van Trump versus Arend belandden online en gingen viraal.

Links Amerika dook er meteen op. „Wat symbolisch!” werd er getweet, „hét symbool van Amerika, een adelaar die nota bene Uncle Sam heet, moet Trump niet!” Enkele fora voor native Americans wezen erop dat adelaars in vroeger tijden boodschappers tussen mensen en goden waren en dat dit toch wel heel veelzeggend was. De tegenstanders zagen wat ze wilden zien. Wat ze daardoor uit het oog verloren, is dat Trump ondanks zijn doodsangst de shoot voltooide.

Die vasthoudendheid laat zien hoe hij in dit kandidaatsschap staat. Hij gaat door tot hij zijn zin heeft. Die man heeft een ijzeren wil en miljarden tot zijn beschikking. Hij laat zich niet weerhouden door grappen over zijn kapsel. Hij wordt ook niet belemmerd door zijn eigen uitspraken, die in plaats van zijn geloofwaardigheid te ondermijnen, hem extra aandacht en stemmen opleveren. Net als de toren die hij naar zichzelf noemde, heeft Trump een geraamte van gewapend beton. De Republikeinen laten hem aanblijven, de kiezer juicht. Ik wens Clinton en de rest van de wereld alvast veel sterkte toe.