Jammer, maar de pixels van het Timmerhuis van OMA gaan echt niet zweven

Het door het bureau van Rem Koolhaas ontworpen kantoor- en woongebouw Timmerhuis in Rotterdam. Foto’s Walter Herfst

Een wolk van pixels, noemt Reinier de Graaf van het Office for Metropolitan Architecture (OMA) het Timmerhuis in Rotterdam. Wat de hoofdarchitect van het nieuwe glaspaleis achter het stadhuis bedoelt, is het beste te zien in het Timmerhuis in maquettevorm. Een van maquettes die OMA heeft laten maken bestaat uit een brede, inderdaad wolkachtige laag open kubussen (pixels) die, hangend aan twee torens, lijkt te zweven. Ook in de artist’s impression van het ontwerp voor gebouw, waarmee OMA in 2009 de prijsvraag voor het Timmerhuis won, lijkt de ruimte onder de kubussen open. 

Maar het Timmerhuis, dat behalve kantoren voor de gemeente Rotterdam 84 woningen en ruimtes voor horeca, winkels en het Museum Rotterdam omvat, oogt nu beslist niet als een wolk. Dat komt doordat de grote, open ruimte onder de pixels gevels van glas heeft gekregen. Weliswaar zijn de gebolde glasgevels op de begane grond iets minder saai dan de bijna volkomen vlakke gevels van de pixelwolk, maar vooral vanaf het smalle Rodezand oogt het Timmerhuis nu als een tamelijk banaal fuck the context-gebouw dat je eerder verwacht op een bedrijventerrein dan in een stadsstraat achter het historische en detailrijke stadhuis.

Dat het Timmerhuis, genoemd naar het Stadstimmerhuis dat hier eens stond, een berg van pixels is, is van buiten alleen vanaf grote afstand te zien, op bijvoorbeeld het pleintje aan de Zandstraat. Maar ook hier zweven de pixels niet en lijken ze te steunen op de stevige glazen lamellen die overdag nauwelijks transparant zijn. 

De bijzondere structuur van het Timmerhuis, dat behalve uit de pixelberg uit een verbouwd kantoorgebouw uit 1953 bestaat, openbaart zich pas als je de publiek toegankelijke passage naar het Haagseveer betreedt. Daar zweven in het hoge atrium de stalen pixelbalken letterlijk boven je hoofd.

Het atrium.

 

Rondom het atrium bevinden zich op de eerste vier verdiepingen de gemeentekantoren. De interieurs, ontworpen door OMA-architect Saskia Simon, bestaan afwisselend uit open en gesloten ruimtes die, typisch voor OMA, een tegelijkertijd verfijnde én rauwe inrichting hebben gekregen. Verfijnd zijn bijvoorbeeld de aluminium vloeren, bruine wanden van uiterst dunne staalplaten en, in de vergaderruimtes, tapijten met afbeeldingen van voetbalpubliek in de Kuip en andere Rotterdamse dingen. Rauw zijn de stalen balken die hier en dwars door de ruimtes lopen en in het zicht zijn gelaten en de stalen roosters die in de publiekshal als plafond dienen. Ook de inrichting van het oude kantoordeel heeft robuuste kanten. Hier is het beton, dat bij de verbouwing tevoorschijn kwam, in het zicht gelaten.

Bovenop het kantoordeel ligt de pixelberg met 84 woningen, die in omvang variëren van 1 pixel met een oppervlakte van bijna vijftig vierkante meter tot 4 pixels. Door de bergstructuur hebben de meeste appartementen een dakterras gekregen. Ook in de appartementen zijn de robuuste stalen balken van de constructie in het zicht gelaten. De mooiste appartementen, bovenop de pixelberg, hebben aan drie zijden van onder tot boven glaswanden die de bewoners een indrukwekkend panoramisch uitzicht geven op het wederopgebouwde Rotterdam. 

Oordeel

Exterieur: ●●○○○
Interieur: ●●●●○