Zo aanstekelijk als Vissers vertelde, leek succes uit 1970 wel van gisteren

Ton Vissers (1922-2015)

Kleurrijke wielerman was in 1966 mede-oprichter van de Amstel Goldrace en had succes als ploegleider van Willem II-Gazelle.

Ton Vissers in 1972

Resoluut greep hij het woord, bij de presentatie van het jubileumboek ter gelegenheid van de vijftigste editie van de Amstel Goldrace, eind april in Valkenburg. „Tom Dumoulin”, riep Ton Vissers, toen op het podium werd gespeculeerd over de favoriet voor de jubileumeditie van de klassieker die hij samen met Herman Krott oprichtte.

Daar was Vissers ineens weer, 92 jaar jong, goed gesoigneerd en vol prachtige verhalen over ‘zijn’ koers. Of over zijn glorietijd als ploegleider van het legendarische Willem II-Gazelle, met renners als Rik Van Looy, Peter Post, Jo de Roo en zijn favoriet Rini Wagtmans. De jaren zestig en begin zeventig van de vorige eeuw, maar zo aanstekelijk als Vissers het vertelde leek het net gisteren.

De op 31 juli 1922 in Den Bosch geboren Vissers, die afgelopen weekeinde na een kort ziekbed overleed, kwam uit het hockey. Twaalf seizoenen was hij aanvoerder en topscorer van Maasstad Rotterdam, daarna nog bondsscheidsrechter en coach. Tot hij in 1947 met vrienden van de wielerclub Feijenoord naar het WK wielrennen gaat in Reims, en daar Theo Middelkamp wereldkampioen ziet worden. Het wielervirus laat hem niet meer los.

In de periode tussen beroemde collega’s als Kees Pellenaars, die hij ooit met een stoel op zijn hoofd sloeg, en Peter Post behaalt de kleurrijke Vissers successen als ploegleider. Wagtmans wordt zesde in de Tour van 1969, wint een jaar later een rit. Vissers zingt op het balkon van het hotel luidkeels dat zijn kopman de Tour gaat winnen en steelt de show op de Franse tv door een sigaar van zijn sponsor op te steken.

Toch stopt Willem II na vijf jaar. Canada Dry volgt, daarna een reeks kleine ploegjes. De levensgenieter Vissers koestert de mooie herinneringen, cultiveert de verhalen. Weg uit de wielerwereld gaat hij nooit.