Column

Versnipperaar

Matthijs van Nieuwkerk belde deze week met Anouchka van Miltenburg omdat hij gelezen had dat zij een goede papierversnipperaar heeft en hij wilde met spoed een kleine drieduizend menukaarten verpulveren. Er was bij hem iets misgegaan met een ranzige snackbar, die eigenlijk als Michelinsterrentoko bedoeld was, en hij wilde alle sporen die hem de komende tijd aan deze zeperd zouden kunnen herinneren zo snel mogelijk wissen. Het is algemeen bekend dat Matthijs van tempo houdt.

Anouchka begreep niet helemaal waar hij het over had en vroeg hem wat de ooit zo socialistische VARA met het exquis bedoelde eten ging doen. Naar het dichtstbijzijnde azc?

„Of zijn de gegrilde houtsnip, de exclusieve Selle de veau Prince Orloffski en de Cervelas de Fruits de Mer niet halal genoeg voor onze Syrische vrienden?” Ze moest hier zelf erg om lachen.

Matthijs herhaalde zijn vraag of hij haar papierversnipperaar mocht gebruiken. Hij wilde echt van zijn rotzooi af. Anouchka vroeg zich hardop af waar hij het toch over had.

„Dat kreng waar jij die twee klokkenluidersepistels over de Teevendeal in hebt vernietigd. Die overduidelijke brieven waarin het exacte bedrag stond dat Fredje aan Cees H. had geschonken. En nog belastingvrij ook”, riep Matthijs een beetje geïrriteerd.

Teevendeal? Teevendeal? Anouchka wist niet helemaal wat de populaire presentator bedoelde en opperde dat het overgebleven Kranenborgvoedsel zoals de Rognon de Veau en de Paté de Canard Sauvage ook naar Mali verscheept zouden kunnen worden omdat ze daar op dit moment creperen van de honger en dat die mensen best wel een vorkje van onze welvaart willen meeprikken. In hun geval zullen ze niet zeuren over een gerecht dat te droog of iets te zout is.

Matthijs was verbaasd door de woorden van Anouchka. Hij wist niet dat er binnen de VVD überhaupt nog over ontwikkelingshulp werd nagedacht en herhaalde zijn vraag of hij een kwartiertje die versnipperaar mocht lenen. Daarbij wilde hij weten of dat kreng het eigenlijk nog wel deed. Of het inmiddels niet hartstikke bot was omdat hij natuurlijk niet alleen die twee klokkenluiderkattenbelletjes, maar ook het halve archief van Fred Teeven, Mark Rutte, Ivo Opstelten, Ben Swagerman, Gerard Roes, Pieter Cloo, Ard van der Steur, Klaas Dijkhoff en andere verdachten in dit stinkende zaakje had moeten verpulveren.

Anouchka lachte tegen Matthijs dat het niet handig was dat hij na zijn restaurantdebacle de woorden stinkend zaakje in zijn mond nam en opperde meteen de suggestie om de nog ongeopende flessen wijn uit het failliete pop-uptentje te schenken aan de negenduizend Rabobankmedewerkers die binnenkort ontslagen worden. Die waren volgens onze altijd vrolijke Kamervoorzitter wel toe aan een alcoholische versnapering.

„Misschien is het grappig om de Rabobank voorlopig De Voedselbank te noemen?”, proestte de Kamervoorzitter keihard om zichzelf, waarna ze namen van meer mensen begon te noemen. Mensen die volgens haar op dit moment wel een alcoholische kerstverdoving konden gebruiken. Zoals Peter Jan Rens, Louis van Gaal, het bestuur plus de trainersstaf en de selectie en alle supporters van Ajax, inclusief de voormalige adviseurs en jeugdtrainers en….

Matthijs werd ongeduldig en begon weer over de papierversnipperaar. Het ging maar om drieduizend menukaarten.

„U kunt het voedsel natuurlijk ook doordraaien”, gierde Anouchka wederom om zichzelf, „dan doet u de naam van uw programma eer aan!”

Matthijs zei dat hij ging ophangen omdat hij nog nooit een gesprek langer dan vijf minuten had gevoerd en dat hij dit politieke gereutel niet langer kon aanhoren. Hij wenste haar prettige kerstdagen en ging naar een andere tweedehands papierversnipperaar op zoek. Er moeten er toch genoeg te vinden zijn. In de burelen van woningbouwvereniging Rochdale of in een van de huizen van meneer Möllenkamp zelf of in het stadion van FC Twente of bij Joop Munsterman of in een willekeurig Volkswagenfiliaal of bij de voormalige directie van Imtech of bij de FIFA of bij Blatter of bij Beckenbauer of bij Platini…..

Toen belde Matthijs mij. Of ik een shredder voor hem had.

„Die heb ik wel”, zei ik, „maar die heb ik voorlopig zelf even nodig om van alle medische dossiers over mij en de daar aan verbonden recepten confetti te maken. Om daarna met de aardige dokters geheel opnieuw te beginnen met het zoeken wat me nou precies mankeert. Ik voel me belabberd. Wat ik heb? Ik voel me VVD en iedereen weet: dat is ernstig. Heel ernstig.