In de poriën van een Schotse club

Tilburger Joris van der Wier zegde zijn baan op om een jaar de voetbalclub Heart of Midlothian te volgen. Hij schreef er een boek over.

Supporters van Heart of Midlothian

Zwetend en bepakt met een fles Jägermeister loopt hij het nieuwe jaar in Edinburgh tegemoet. Joris van der Wier, een 37-jarige voormalig administratief medewerker uit Tilburg, gaat toch maar langs bij zijn nieuwe Schotse vrienden, al voelt hij zich beroerd. Naast de zweetaanval bezorgen steken in zijn borstkas hem het gevoel alsof hij gaat flauwvallen. Zozeer dat hij overweegt om thuis te blijven. Toch gaat hij Oud en Nieuw vieren. Het blijkt zijn redding.

Op het feest blijkt het al snel mis: een hartaanval. Was hij thuisgebleven, dan was Van der Wier vermoedelijk in zijn slaap overleden. Nu blijft hij na zeven reanimeerpogingen in leven en zal hij zijn missie in Edinburgh kunnen volbrengen.

Die missie betreft het boek Glorious Hearts, waarvoor hij een jaar lang het spoor van Heart of Midlothian uit Edinburgh volgde. Van der Wier zegde zijn baan bij de gemeente Tilburg op, huurde een appartement in de Schotse hoofdstad en zag bijna alle wedstrijden van de club die dat seizoen promoveerde naar de hoogste divisie. De stadsderby’s tegen Hibernian, de topduels tegen de klassieke grootmacht Glasgow Rangers, maar ook de uitwedstrijden in plaatsjes als Dumbarton, waar hij naar eigen zeggen het lelijkste stadion aantrof van de driehonderd die hij in Groot-Brittannië heeft gezien.

Liefhebbers als hij worden omschreven met de term stadionfetisjist. Types die onrustig worden als er in de verte vier lichtmasten opdoemen. Daarbij noemt Van der Wier zich een anglofiel. Iemand die volgens de Van Dale een bijzondere voorliefde heeft voor Engeland of alles wat met Engeland te maken heeft. In zijn geval: Britse stadions. Liefst oude met vier verschillende tribunes. „Met nieuwbouw heb ik minder; van die ronde betonnen stadions waarvan er dertien in een dozijn gaan.”

Verhalenverteller

De bal zelf vormt maar een detail in een groot geheel. Het is meer een bindmiddel tussen gelijkgestemden wier sociale leven erdoor wordt gevormd. Op de eerste bladzijde van zijn boek citeert Van der Wier de Engelse schrijver Terry Pratchett: „Het belangrijke deel van voetbal is dat het niet alleen om voetbal gaat.”

Al langer was hij van plan een jaar van zijn leven te wijden aan het volgen van een voetbalclub. Naar voorbeeld van onder anderen Hugo Borst (Feyenoord), Tim Parks (Hellas Verona) en Joe McGinnis, van wie de laatste de meeste indruk op hem maakte met het Wonder van Castel di Sangro, een nietig clubje in het hart van Italië.

Die drie zijn broodschrijvers, Van der Wier meer een verhalenverteller met een groot bereik op sociale media. Hij heeft een site waarop enkele honderden verslagen staan van zijn bezoekjes aan voetbalwedstrijden in het buitenland. „Het boek is niet om commerciële redenen uitgebracht. Als het me om geld te doen was, had ik beter een grote club als Manchester United kunnen volgen.”

Het werd dus Hearts. De Schotse club was net gedegradeerd, heeft een authentiek stadion en komt uit zijn favoriete Britse stad Edinburgh. Hij raakte daarbij onder de indruk van de wijze waarop Hearts omgaat met zijn oorlogsverleden. Ten tijde van de Eerste Wereldoorlog trommelde de lokale textielbaron Sir George McCrae een vrijwilligersleger op waarin heel het elftal van Hearts zou dienen. Geen van de elf heeft ooit nog gevoetbald.

Maar misschien wel doorslaggevend was zijn buurman tijdens een bezoek aan Hearts-Hibernian, in het seizoen 2013-2014. „Een man die eruitzag als een saaie CDA’er, maar helemaal losging tijdens de wedstrijd.” Voor die plek vroeg hij een seizoenkaart aan. Reuring gegarandeerd.

Om een jaar in Edinburgh te kunnen wonen, zette hij een crowdfundingsactie op, als aanvulling op 10.000 euro aan spaargeld die hij zou investeren in het project. Het streefbedrag was dertig mille, de teller stokte bij minder dan de helft. Toch ging hij. Naast schrijven was hij van plan om in Schotland een bijbaan te zoeken ter financiële aanvulling op zijn nieuwe schrijversbestaan.

Vooraf goed eten

Een journalist is hij niet, wel een supporter die in boekvorm verhaalt over zijn belevenissen met andere fans. Werd er een zogenoemd Derby Breakfast gehouden, voor de wedstrijd Hibernian-Hearts en andersom, dan dronk hij met de supporters mee. Zorg dat je vooraf goed eet, kreeg hij van de gastheer te horen.

Over zulke belevenissen schrijft hij in zijn boek. En over zijn hartaanval op de laatste dag van 2014 en de maagbloeding die daar in de weken erna bovenop kwam. Een van de verpleegsters die hem verzorgde, keek verbaasd op toen ze hem weer aantrof in het ziekenhuis: hij leefde nog.

Meer dan een half jaar later is er met Glorious Hearts een tastbaar resultaat van zijn overlevingsstrijd. Voor de liefhebber, die nieuwsgierig is naar de sfeer op plekken waar hij zelf niet snel zal komen.