Lui optreden Rae Sremmurd

Na afloop van het concert van het populaire hiphopduo Rae Sremmurd in de Melkweg lopen bezoekers klagend de zaal uit. „Dit was één grote playbackshow,” roept een man. Dat kan nauwelijks een verrassing zijn bij de moderne lichting hiphopacts uit Atlanta.

Een optreden van een dergelijke rapact is vaak vergelijkbaar met een dj-show. Het zijn effectieve instrumentaties en vooraf opgenomen vocalen die het publiek opzwepen, terwijl de rappers zelf op het podium slechts op en neer springen en zo nu en dan wat zinnen door de microfoon roepen.

Soms werkt dat. Dan is de wisselwerking tussen de stuiterende artiest op het podium en het publiek dat losgaat op het hard pompende materiaal dusdanig dat in de zaal een kolkende energie ontstaat. Het maakt dan niet zo uit dat er weinig live gerapt wordt; er ontstaat een zinderende clubshow – iets anders dan een rapoptreden maar niet minder overtuigend.

Daar is bij Rae Sremmurd geen sprake van. De protegees van hitproducer Mike Will Made It zijn op plaat een van de meest frisse hiphopacts. Ze maken marsmuziek voor players: met simpele, vaak herhaalde teksten over hun hedonistische levensstijl, op dikke beats met stuiterende kickdrums en ritselende hi-hats.

Live overtuigen die dreunende, elektronische geluiden in hits als No Flex Zone, No Type en Come Get Her. Maar de rappers doen al snel niet eens meer alsof ze playbacken. Ze wiegen mee op hun eigen muziek, doen een dansje en houden een fles drank in de lucht.

Het lijkt op optreden. Maar omdat ze er zo weinig voor hoeven te doen, lijken ze er gaandeweg zelf ook alle interesse in te verliezen.