Vals sentiment

Inge Steenhuis tekent en schrijft

over haar geboortestreek Oost-

Groningen.

Zaterdag was ik op een familiefeestje in Buinermond. Ik was lang niet op een modern melkveebedrijf geweest en wilde graag weer even een koe van dichtbij zien. Langs de melktank en langs het kledinghok met 52 paar rubberlaarzen, naar de melkstal.

In de melkput stonden de twee melkers, de koeien liepen vanzelf in een carrousel om hen heen. Superhandig leek mij die put, je staat zelf in een kuil terwijl de uiers op werkhoogte langskomen. Schoonmaken, voormelken en hup de bekers van de melkmachine om de spenen klemmen. Per koe zie je vervolgens digitaal de liters binnenstromen, net als bij tanken verschieten de cijfers razendsnel.

De melkers waren een stelletje, beide 22 jaar. Hij was de zoon, zij was het buurmeisje. Ik vond het aandoenlijk hoe ze op elkaar ingespeeld waren en zwijgend samenwerkten met veel kennis van zaken. Die middag was er een financiële deal gesloten: naastgelegen land was bijgekocht voor de toekomst: „Burenland te koop komt maar één keer in je leven voor.”

Hun liefde was belangrijk voor het voortbestaan van iedereen. In de auto op de terugweg langs ellenlange mistige kanalen begon ik over het melkersstelletje. Zo jong, zo verliefd, zo’n mooie, historische verantwoordelijkheid. Ik verwachtte gretige bijval van mijn agrarische gezelschap, maar werd hard aangepakt. „Wie hier eenmaal weg is leeft een wild leven in de stad en romantiseert vervolgens dat je op je 22ste met een miljoenenschuld van je ouders op je nek niet meer naar een andere buurjongen kunt kijken, want alles ligt al vast.”

Ze hadden gelijk. Het lijkt alleen maar mooi omdat ik er niet meer woon. Als je weg bent ga je er pas van houden.