Het geluid van rouw

Iedereen lijdt in Chorus. Hun zwijgen zingt in een hartverscheurend koor. Soms krijgt het wel geluid: dan klinkt het als de oude muziek die zangeres Irene instudeert. Of als een verwijt: „Waarom heb je niet gehuild toen papa stierf?”, tegen haar moeder. Waarmee ze eigenlijk maar wil zeggen: „Heb ik wel genoeg gehuild toen mijn kind verdween?”

Rouwverwerking is een geliefd thema bij filmmakers: drama, emotie en licht aan het einde van de tunnel. Daarom is niet veel nodig om tijdens de enigmatische eerste helft van het Canadese Chorus mee te worden gevoerd door brokstukken informatie. Er verdween een kind. Het huwelijk van zijn ouders sneuvelde. En nu rakelt een bekentenis alles op. Dat regisseur François Delisle voor zwart-wit koos (hij deed camerawerk en montage zelf) draagt bij aan de emotionele disconnectie van zijn personages. Strak gecomponeerd, prachtig gespeeld, maar soms een beetje te artificieel.