Column

‘De oude VARA, met de A’s van achterbaks’

Claudia de Breij in ‘Pauw’ (VARA).

Cabaretière Claudia de Breij mocht gasthoofdredacteur zijn van de VARA Gids. Aanleiding vormde het door emoties en meningen gedefinieerde debat over de vluchtelingen; De Breij had in een column geschreven dat ze meer geïnteresseerd was in feiten en daarom graag deskundigen als VN-commissaris Sigrid Kaag en asieladvocaat Wil Eikelboom eens aan het woord wilde laten, zo vertelde ze gisteren in Pauw (VARA).

Niet geheel toevallig vormt een interview met Jeroen Pauw door Claudia de Breij ook het pièce de résistance van het speciale nummer. Dat gaat gedeeltelijk over de mediabenadering van de vluchtelingen, maar ook over andere sappige details voor de kijkers van Pauw: „Ik heb geen vluchteling in huis. Ja, mijn vriendin, grap ik wel eens. Ze is een Turkse, een Koerdische.” Iets verderop blijkt zij „de hele dag alleen maar met vluchtelingen bezig” met haar website ontmoeteenvluchteling.nl: „Wel wat anders dan een zelfgenoegzaam mannetje in een pak van de omroep die aan een tafel zit en daar heel veel geld mee verdient.”

Zelfspot is een belangrijk wapen van Pauw, ook aan die tafel. Hij bekent plezier te beleven aan de ophef die ontstaat door controversiële gasten als ondernemer Youness Ouaali, die tot geweld tegen Joden opriep, of de neonazi Constant Kusters. De aanwezigheid van de laatste leidde volgens Pauw tot een brief op hoge poten aan de directie van een aantal niet nader genoemde VARA-coryfeeën: „Ik heb een beetje kennis gemaakt met wat ik dan de ouwe VARA noem. Waarin de A's voornamelijk voor achterbaks staan.”

Tot zover die kleffe VARA-familie, waarvan de leden elkaar voortdurend de bal zouden toespelen. Gisteren aan tafel was het ook niet alleen maar gezellig. Vooral de kritiek van De Breij op „de mediacollega’s”, die de paniek eerder vergroten dan verkleinen, kwam haar te staan op een kriegelige reactie van parlementaire verslaggever Ferry Mingelen. Het zíjn toch feiten, wat er allemaal in die azc’s gebeurt? Of mogen we dat soms niet benoemen?

Wat mij betreft heeft De Breij volledig gelijk, dat televisie elke uitbarsting van populistische woede, ieder incident aan ons doorgeeft, maar dat het bij vluchtelingen veel vaker gaat over wat we ervan vinden dan over wat er gebeurt.

De dramadrang geldt zeker niet alleen dit onderwerp. Als je op zo'n doorsnee dinsdag de hele avond televisie kijkt, dan word je een beetje naar van alle gevaren die ons bedreigen. EénVandaag waarschuwt voor scooteroverlast en het verdrinken van eilandengroep Vanuatu. Brandpunt spreekt met „een kenner van het kwaad” en registreert hoogspanning in Borssele. Nieuwsuur neemt vast met ons door wat er in het rapport van de commissie-Oosting zou kunnen staan. En na het zien van 2DOC De Gifcirkel (KRO-NCRV) over extreem giftige afvalstortingen in Campanië, durf je nooit meer buffelmozzarella, tomaat of broccoli te eten.

Waarom zouden Nederlanders toch denken dat het goed met hen gaat, maar dat dat niet lang meer zal duren?