Potje straatvechten bij TenCate

Veel weerstand tegen bod van private-equitypartijen en „dubbele petten” van de top, op rumoerige aandeelhoudersvergadering.

De divisie kunstgras van TenCate loopt goed. Het bedrijf verkoopt ook beschermende weefsels aan defensie en industrie. Foto Novum

„Misschien kan TenCate over een jaar of vijf, zes wel weer terug naar de beurs”, opperde president-commissaris Jan Hovers gisteren. Consternatie onder de tweehonderd aanwezigen op de buitengewone aandeelhoudersvergadering in het Polman Stadion in Almelo. Wat zegt hij nou? Hadden ze net niet vier uur lang verhit zitten betogen dat TenCate helemaal niet van de beurs moet voor deze prijs?

De overname van TenCate, de Almelose fabrikant van technisch textiel en kunstgras, is een potje straatvechten geworden. De aandeelhouders zijn hardop boos over het bod van private equity-fonds Gilde, Parcom en ABN Amro Participaties. Het consortium biedt 675 miljoen euro, 24,60 euro per aandeel. Veel te laag voor dit bedrijf met 1 miljard euro omzet en 4.300 werknemers, vinden ze.

Ook klagen ze over mogelijke belangenverstrengeling. Die is ingewikkeld: bestuursvoorzitter Loek de Vries en commissaris Egbert ten Cate steken straks geld in het nieuwe bedrijf. Ze hebben dus baat bij een lage verkoopprijs. Egbert ten Cate wordt namens de beleggingsmaatschappij van oprichtersfamilie Ten Cate voor 5 procent eigenaar en blijft commissaris. En zijn vrouw heeft aandelen. De Vries zou eerst met pensioen gaan, maar blijft nu na de koop bestuursvoorzitter. Hij heeft aandelen en opties ter waarde van 7 miljoen euro.

Veel te veel petten op te weinig hoofden, vinden aandeelhouders. President-commissaris Hovers gisteren op de rumoerige vergadering: „We hebben nu eenmaal meerdere petten.” Egbert Ten Cate: „Er is maar één pet en dat is de pet van het bedrijf.” Desondanks zal hij geen beslissingen meer nemen over de verkoop. Een aanwezige verwijt topman De Vries dat hij zou moeten vechten voor een hoog bod. „U denkt alleen aan uzelf.” De zaal klapt.

Andere geïnteresseerden

TenCate loopt al jaren stroef. Na topjaar 2011 zakte de defensiemarkt, waar TenCate veel voor maakt, in. In 2014 leed het bedrijf 46 miljoen euro verlies. Daags na het bod in juli kwam TenCate met zonniger cijfers. Ook dat wekte wrevel. Is het bod wel fair volgens die nieuwe cijfers?

Gisteren bleek uit een reconstructie van Het Financieele Dagblad bovendien dat TenCate niet serieus in gesprek is gegaan met investeerder HAL, die interesse had. TenCate zei in juli nog tegen NRC dat er geen andere partijen waren. Commissaris Hovers verklaarde: „De benaderingen hebben niet geleid tot een concreet voorstel. En daarna zijn we niet meer benaderd. Terwijl iedereen weet waar Almelo ligt.”

Het is de vraag of het consortium genoeg aandelen kan bemachtigen. Bij 95 procent kan het een uitrookprocedure beginnen, bij minder moeten ingewikkelder uitkooptrucs worden toegepast, of gaat de koop niet door.

Grootaandeelhouder Delta Lloyd, topman De Vries en de familie Ten Cate, samen goed voor 16 procent van de aandelen, gaan alvast akkoord. Maar anderen niet. In verzet is onder meer investeringsfonds Van Herk, met 3,2 procent van de aandelen. Het Zwitserse hegdefonds Psquare Asset Management met 2,8 procent wil ook een hoger bod, net als Kempen Capital Management met ruim 5 procent.

Grote zorg bij aandeelhouders was gisteren ook de toekomst van TenCate. Het bedrijf meent dat het in handen van private equity kan groeien en zeker drie jaar intact zal blijven. Aandeelhouders hebben argwaan. Gilde en Parcom kochten eerder ook Gamma. André Jorna van de VEB, de Vereniging van Effectenbezitters: „Gamma is geheel ontmanteld, ondanks een toezegging dat dit niet zou gebeuren.”

De VEB vindt ook het bod te laag, de banden te nauw en de informatie te summier. „U biedt de beleggers en aandeelhouders geen comfort. Wij zouden bij decharge volmondig tegen hebben gestemd.” Nu had TenCate dat gevoelige punt – het ontslaan van bestuurders en commissarissen van aansprakelijkheid – net die ochtend van de agenda gehaald.

Wel stemde de vergadering in met drie nieuwe commissarissen voor na de koop. Het tekende de onmacht van de protesterende aandeelhouders. Ze moesten kiezen voor mensen die ze niet kenden, die niet aanwezig waren en die straks bij de vijand horen.