Entertainment waar je makkelijk je ziel aan verliest

Foto Tim van Veen

Er is in elk geval één huisje dat de goedheiligman op Sinterklaasavond met een grote boog voorbij is gegaan. In het uitverkochte Utrechtse TivoliVredenburg voerde de Zweedse band Ghost zaterdag een duister ritueel op. Geen pepernoten of letter van banket, maar een heerlijk avondje vol vrolijk satanisme.

De band rond frontman Papa Emeritus III, gekleed als zwarte paus met zwart-wit geschilderd gezicht en omgekeerd kruis op zijn mijter, is wel op de hoogte van de feestdag: even hangt hij de op het podium geworpen witte baard voor: „Happy Sinterklaas huh?” Hij grijnst de zaal in, vlak voor de band ‘Ritual’ van hun eerste voor een Grammy genomineerde album Opus Eponymous inzet.

Ghost, verder bestaand uit anonieme muzikanten, de ‘nameless ghouls’ die spelen met gehoornde, zilveren maskers, zou hun theatrale maskerade makkelijk de hoofdrol kunnen laten spelen, maar dat is nergens voor nodig. De hoofdrol is nadrukkelijk weggelegd voor de ijzersterke songs van het sextet.

Het hoogtepunt van deze mis ligt op Meliora, het succesalbum dat ze eerder dit jaar uitbrachten. Het is redelijk klassieke heavy metal, met stampende riffs, melancholische solo’s en lekker vet aangezette orgels. Ghost speelt met invloeden van Led Zeppelin, Black Sabbath en Mercyful Fate, maar ook, en dat maakt deze muziek zo verschrikkelijk aanstekelijk, een dikke laag ABBA. Het is wel heavy, maar praktisch net zo toegankelijk als die van hun illustere landgenoten. Ook bij Ghost is melodie altijd het belangrijkste ingrediënt. Daarmee pakten ze enkele keren het kleinere, oude Tivoli aan de Oude Gracht in, en vorig jaar Fortarock, de Melkweg en een goed gevulde tent op Pinkpop.

Nu ging de nieuwe, grote Ronda-zaal plat voor nummers als de suikerzoete liefdesverklaring (aan Lucifer) ‘He Is’, ‘Zombie Queen’, ‘Per Aspera Ad Inferi’ en hoogtepunt ‘Cirice’ zijn stuk voor stuk voltreffers die door het publiek werden meegepreveld. Dat geeft vooral bij ‘Year Zero’ kippenvel, als 2.000 man het refrein meebrullen: „Hail Satan! Welcome year zero!”

Creepy? Ach, vooral theater. Het mag om de muziek draaien, Ghost brengt genoeg ritueel mee. Als Papa Emeritus III z’n zwarte pij heeft afgeworpen bezweert hij als een soort ondode gastheer zijn gemeente – denk aan Jack van Nightmare before Christmas. Twee satans-nonnen delen vervolgens slokjes bloed en hosti’s uit aan de eerste rijen. Lichtzinnige blasfemie is het, duivels genoeg om uit veel Amerikaanse steden en platenwinkels geweerd te worden, maar niet veel meer dan onschuldig theater.

Ghost maakt in essentie pure entertainment met een lieflijk satans-sausje. Onweerstaanbaar entertainment waar je makkelijk je ziel aan overgeeft, dat wel.