Eagles of Death Metal staan weer op het podium: een glorieus moment

 U2 en Eagles of Death Metal maandagavond samen op het podium in Parijs. Foto Danny North / Hollandse Hoogte

Bono beloofde een rock-’n-roll-show, gisteravond aan het begin van het tweede concert op rij in Parijs. Hij kreeg gelijk: na een avondvullende, ouderwetse rockshow met alle hits en groot spektakel, gaf U2 tijdens de toegift zijn podium aan de garagerockband Eagles of Death Metal, die  op 13 november door terreur uit Bataclan werd gejaagd.

Wie in het publiek nog zit staat op, wie al staat springt. Eagles-frontman Jesse Hughes rent als een blije, onbevangen rocker over Bono’s catwalk. De reactie van de 17.000 Parijzenaren is absoluut oorverdovend. De Eagles zetten ‘People have the Power’ met U2 in. Het is een cover van Patti Smith die U2 als openingssong gebruikt deze tour. Een dag eerder was Smith zelf te gast op deze plek om het mee te spelen.

„Is everybody having a good time?” Het antwoord van de Parijzenaren, 17.000 mensen, is absoluut oorverdovend. 

Tu viens oh lala 

Na dat nummer trekt U2 zich terug en is het podium geheel voor de Eagles. Ze spelen ‘I Love you all the Time’ van hun laatste plaat Zipper Down. Het zou normaal gesproken hoogstens een lieflijke, vrolijke onderbreking van hun reguliere setlist zijn en ze spelen het nummer lang niet altijd. Maar hier valt het op z’n plek.

De door Hughes dansend en schmierend gezongen stukjes Frans in de tekst, ‘ce soir c’est le soir et toi avec moi, et tu viens me voir, tu viens oh la la’, worden door een flink deel van de zaal meegezongen. De simpele liefdesboodschap van het liedje is er een die hier goed past.

Catharsis in een vrije samenleving

Dit einde van deze avond is meer dan een glorieus moment. Het is hoe catharsis er in een vrije samenleving uit kan zien, in de vorm van muziek. Zeker voor de Parijzenaren in deze zaal, die vast niet allemaal onbevangen door de strenge beveiliging met zwaar bewapende agenten zijn gelopen, waar hun spullen uitgebreid zijn onderzocht en ze werden gefouilleerd voor ze naar binnen mochten.

Wie in de zaal al niet de tranen op de wangen had staan door de indrukwekkende projectie van de lange rij namen van de slachtoffers van de aanslagen in deze stad terwijl Bono ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel zingt, krijgt het bij het zien van deze bonkige Californiërs wel te kwaad.

Het moet voor de Eagles of Death Metal zelf zwaar beladen zijn geweest, maar vast een overwinning. Tot nu kende het grote publiek de band vooral van de aanslagen in Parijs en het interview van Vice van anderhalve week geleden, waarin de bandleden duidelijk getraumatiseerd hun verhaal over die dertiende november doen. Neergeslagen ogen, verslagen. Maar ook strijdbaar: als ze stoppen, wint de terreur tenslotte. Ze willen juist de eerste band zijn die weer in de nu nog altijd gesloten concertzaal Bataclan speelt.

Lees ook: ‘Ik wil de eerste zijn die optreedt als de Bataclan weer opent’

Geruchten

Frontman Hughes zei in dat interview dat hij niet kon wachten om weer terug te komen naar Parijs, maar dat het zo vroeg was kon niemand toen voorzien. De afgelopen dagen waren er ineens geruchten. Er werden foto’s rondgestuurd van de bandleden op een vliegveld, van Parijs waarschijnlijk. Ze zouden bij de eerste concertavond van U2 zondag al in het publiek hebben gezeten. U2 drukte die verhalen op hun website de kop in: onzin, geen Eagles. Waarom? Tja, misschien omdat niemand kon voorspellen hoe de bandleden zouden reageren op zo’n zaal vol mensen en het management van U2 geen valse hoop wilde creëren. De Eagles of Death Metal hadden nog nergens gespeeld sinds de aanslagen immers.

Als ze al spanning hadden gevoeld om weer een podium op te stappen, een gitaar om te hangen en de versterker naar standje 11 te draaien, ging die er snel vanaf: „I fucking love you so hard, and I will never stop rocking and rolling!” schreeuwde Hughes. En Parijs schreeuwde terug. Je kon op dat moment leunen tegen de hartstocht over en weer.

Weldoener Bono

Je zou achteraf bijna vergeten dat U2 nog voor ze had gespeeld. Bono heeft ook altijd een beetje de schijn tegen: als er ergens een weldoener nodig is, het maakt niet uit voor wat, staat de geblondeerde vijftiger vooraan, is het idee. Ook bij het onder de vleugels nemen van de Eagles of Death Metal fronsten critici de wenkbrauwen: wil Bono weer eens goede sier maken door de ellende van een ander luidkeels te erkennen?

Maar vergeet niet, ook U2 stond dicht op de Parijse terreur. Toen terroristen 89 mensen vermoordden in Bataclan, stonden Bono en co amper drie kilometer verderop te repeteren voor hun concert in deze arena, waar ze een dag later zouden spelen. Er werd niet bij geschoten, maar ook zij moesten halsoverkop een concertzaal uitvluchten, om vanuit hun hotel te concluderen dat de stad om hen heen in een onvoorspelbare chaos leek te veranderen. U2 bood de Eagles dat weekeinde hun privévliegtuig aan, en ze zorgden dat ze nieuwe telefoons kregen om contact met de buitenwereld te kunnen leggen.

Tijdens de twee concerten van deze afgelopen dagen gaf U2, naast de gebruikelijke statements over HIV, Syrië, vluchtelingen en ander wereldleed, ruim baan voor de emoties rond Parijs zelf, en dat viel ontzettend goed bij het publiek. Er waren vast al weinig U2-cynici in de zaal, maar als ze er waren liepen ze bekeerd naar buiten.

Eagles of Death Metal laat het hier niet bij: in februari komen ze terug naar Parijs. In een verklaring die de band na de show met U2 uitgaf, zegt Hughes dat de ‘bad guys’ nooit een dag vrij nemen, en zij daarom ook niet. Hij bedankt U2 uitgebreid voor het mogelijk maken van deze avond. Waar de band in februari speelt, hebben ze niet bekendgemaakt. Maar als het kan in Bataclan dan zullen ze het vast niet laten.