Column

Pakjesavond

In grote verwarring reisde ik op pakjesavond met mijn vrouw naar mijn kleinkinderen af. Hoe moest het nu verder met ons dierbare Sinterklaasfeest? Het leek wel alsof er in het land een burgeroorlog was uitgebroken tussen fanatici pro en contra Zwarte Piet. Zou dat niet zijn weerslag hebben op onze als feestelijk bedoelde samenkomst?

Ik had net op internet een ernstige verklaring van de RTL- directie gelezen. Er was bij deze commerciële zender iets verschrikkelijks gebeurd. In de promo’s voor de uitzending van Ik hou van Holland hadden per abuis gekleurde Pieten gezeten!

Ik ken dat programma niet, en ik wil dat ook graag zo houden, maar één ding is duidelijk: in een programma dat Ik hou van Holland heet mogen van de RTL-directie géén gekleurde Pieten zitten, alleen zwarte. Wie vindt dat dit wél moet kunnen, houdt niet genoeg van Holland.

„Er is miscommunicatie geweest rondom het officiële standpunt van RTL richting het team van Ik hou van Holland”, treurde de directie in een soort proza dat niet van de Nederlandse taal houdt. „Deze heeft vervolgens met goede bedoelingen gekleurde Pieten ingezet. (…) Mocht op termijn de uitkomst van de brede maatschappelijke discussie vragen om een verandering van het uiterlijk van Piet, dan zal RTL daarin volgen.” Daartoe nemen ze al deel aan „een gespreksgroep onder leiding van minister Asscher’’.

Anders gezegd: voorlopig blijven ze bij RTL de zwarte kat uit de boom kijken. Een goedbedoelende elite had daar voor zijn beurt gesproken, goddank konden die gekleurde Pieten te elfder ure nog uit de uitzending worden gesneden.

Wat moest ik met deze dienstmededelingen doen? Kon ik er mijn kleinkinderen en hun ouders mee verblijden? Of zou ik maar over Sylvana Simons, vrijdag te gast bij Pauw, beginnen? Die verpersoonlijkte reuze adequaat de hysterie aan de andere kant van het Pietenspectrum. „Het gaat om het dekoloniseren van onze geschiedenisboeken en van ons taalgebruik (…) en de subliminal boodschappen die daarin zitten”, zei ze dramatisch.

Met deze bagage en nog wat tassen vol amper gedekoloniseerde Sinterklaascadeaus stapten we bij onze familieleden over de drempel. Voor kleinzoon Glenn (10) hoefden we niets meer te verbergen, maar kleindochter Fay (6) mocht nog van niets weten. Zij had dit jaar overzichtelijke verlangens uitgesproken in een taalgebruik waar ze bij RTL niet aan kunnen tippen: „Ik wil graag knorrebal en iets met lezen, verder niet zoveel, want ik heb eigenlijk al alles wat mijn hartje begeert.”

Toch had ze er geen enkel bezwaar tegen toen de onvermoeibare Sint een imposant bergje cadeaus bij de deur achterliet. Hij kent de kinderhartjes beter dan de kinderen zelf. Intuïtief moet hij aangevoeld hebben dat de zingende Elsa er nog wel bij kon, een in blauwe kleertjes gehulde pop die, als je op een knopje tussen haar borsten drukt, „Let it go, let it go!” uit de animatiefilm Frozen van Walt Disney begint te galmen. Het is allemaal keiharde commercie, maar als Fay het meezingt word je er toch een beetje week van.

Haar broer doet op zo’n avond enigszins onthecht – dat hoort nu bij zijn stand – maar ook hij liet ‘het’ helemaal gaan toen hij een hoodie met het opschrift ‘New York’ mocht uitpakken.

De kinderziel is de enige kolonie die we nooit mogen dekoloniseren.

Frits abrahams