Luchtaanvallen op Syrië en nog meer wishful thinking

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt elke week de feiten van de hypes.

Een Tornado GR4 van de Royal Air Force. Sinds donderdag vallen Britse bommen op Syrië. Foto Philip Coburn/AFP

Te midden van een groep zwevende kerstmannen en een enkel geraamte voor de National Gallery in Londen stonden vorige week ook twee betogers die geen Britse bommen op Syrië wilden. Voor het geval u dit soort kerstmannen niet meteen voor ogen heeft: van die levende beelden die ogenschijnlijk alleen met een achteloze hand aan een stok aan de grond vastzitten. Let er maar eens op.

De twee betogers werden er in de daaropvolgende dagen veel meer, maar ze konden toch niet verhinderen dat het Britse parlement instemde met uitbreiding van de luchtaanvallen op de Islamitische Staat van Irak tot Syrië.

Mijn vraag is: heeft dat zin?

De afschuwelijke aanslagen in Parijs hebben in diverse hoofdsteden de wens versterkt om af te rekenen met de Islamitische Staat. Zonder grondtroepen zal dat niet gaan, daarvan is iedereen wel doordrongen. Dus premier Cameron had in het Lagerhuisdebat 70.000 onextremistische Syrische rebellen achter de hand die die klus gingen klaren.

Dat was onvoorzichtig, want deskundigen stonden in de rij om daarop af te dingen. Misschien zijn er wel 70.000 min of meer gematigde strijders in Syrië, maar die zitten verspreid over 100 tot 150 verschillende groepen door het hele land. En die gaan niet voor het Westen met de IS in zijn hoofdstad Raqqa afrekenen voordat president Assad is vertrokken. De Amerikaanse minister Kerry zei vrijdag wel dat de Syrische regering en rebellen kunnen gaan samenwerken tegen de IS vóór Assad weg is. Maar neemt u maar van mij aan dat dat wishful thinking is.

Eerlijk is eerlijk, de Britse minister Fallon van Defensie erkende dat de oorlog tegen de IS jaren kan duren. Of langer, zeg ik. Want die grondtroepen zijn er niet, en wat gebeurt er helemaal vanuit de lucht?

Wist u dat de Arabische leden van de anti-IS-coalitie, Saoedi-Arabië voorop, hun activiteit hebben verlegd naar Jemen, waar ze de shi’itische Houthi-rebellen kennelijk als een groter gevaar beschouwen dan de jihadisten van de IS? Turkije concentreert zich op de Koerdische PKK. En Rusland – ik weet het, geen lid van de coalitie maar Poetin zegt de IS te bestrijden – valt hoofdzakelijk de niet-IS-oppositie van Assad aan, dat wil zeggen die 70.000 man van Cameron.

De hoofdzakelijk Amerikaanse aanvallen doen niet veel meer dan de IS binnen de perken houden. De Britten erbij in Syrië, en straks vast ook de Nederlanders – de VVD zie je gewoon popelen, net als toen werd besloten in Irak te gaan bombarderen – maakt echt niets uit. Ook niet „om het Britse volk veilig te houden”, zoals Cameron zei. Of het Nederlandse. Terroristen hoeven immers helemaal niet van daar te komen.

Sluit nou eindelijk die Turkse grens voor heen-en-weerverkeer van jihadisten, wapens en oliehandel, om maar wat te noemen. Sla de koppen tegen elkaar van Iran, Saoedi-Arabië en al die andere landen die de Syrische oorlog aan de gang houden. Het is de enige oplossing die er is.