Kaartjes naar de hemel

In het schandaal rond de kaartverkoop voor het WK voetbal van 2006 in Duitsland duikt ook de naam op van de Nederlander George Taylor.

Een van de hospitality-tickets voor het WK van 2006 die op de zwarte markt zouden zijn verkocht via ISE.

De glans van het WK voetbal in 2006 in Duitsland is er wel af. Na een stroom onthullingen is de conclusie vooralsnog dat de organisatie van dat toernooi een louche bende was.

De beschuldigingen: om het WK binnen te halen kocht het organisatiecomité onder leiding van Franz Beckenbauer met 6,7 miljoen euro vier Aziatische FIFA-bestuurders om. Andere FIFA-officials, onder wie de inmiddels voor het leven geschorste Jack Warner, verdienden miljoenen met de illegale handel in toegangskaarten. Ook een official van de Duitse voetbalbond DFB en een Duitse tickethandelaar staken miljoenen in hun zak met de illegale verkoop van kaarten. De Duitse belastingdienst deed inmiddels een inval in het hoofdkantoor van de DFB in Frankfurt. En DFB-voorzitter Wolfgang Niersbach is afgetreden.

In het schandaal rond het WK 2006 duikt ook de naam op van George Taylor, een Nederlander. De nu 66-jarige sportmarketeer zou betrokken zijn bij de illegale handel in toegangskaarten. Bovendien zou Taylor op de hoogte zijn van een mogelijke smeergeldbetaling aan FIFA-voorzitter Sepp Blatter. De beschuldigingen komen van Israëlier Benny Alon, een oud-profvoetballer en eigenaar van het Zwitsers marketingbureau JB Sports Marketing.

Taylors naam staat in documenten die Alon op 17 september dit jaar tijdens een drie uur durende persconferentie in Zürich openbaar maakte. De aandacht ging toen vooral uit naar een andere beschuldiging van Alon, dat FIFA-secretaris-generaal Jérôme Valcke betrokken was bij de handel in kaarten voor het WK 2014. Na die onthulling werd Valcke, de rechterhand van Sepp Blatter, op non-actief gezet. De ethische commissie van de FIFA onderzoekt deze kwestie.

VIP-behandeling

George Taylor was van 2003 tot 2007 met de Japanner Haruyuki Takahashi bestuurder van sportmarketingbedrijf International Sports & Entertainment AG (ISE) in het Zwitserse Zürich. Aandeelhouders waren het Japanse Dentsu en het Franse Publicis, twee grote marketing- en reclameconcerns. Tien procent van de ISE-aandelen was in handen van Taylor zelf. Benny Arlon werd in 2003 ingehuurd om ISE te helpen.

Drie maanden nadat ISE was opgericht kreeg het bedrijf van het uitvoerend comité van de FIFA onder leiding van Sepp Blatter een lucratief contract: het alleenrecht om 346.950 van de beste kaartjes voor het WK 2006 in Duitsland te verkopen. Deze zogenoemde hospitality-tickets, inclusief VIP-behandeling, kostten gemiddeld 1.660 euro per stuk.

Tegen SportsBusiness Journal zei Taylor in 2006: „Wij verwachten een gezonde winst te maken. Per slot van rekening verkopen wij ‘kaartjes naar de hemel’.” Dat werd ook de slogan van ISE.

Voor het alleenrecht om de 346.950 WK-kaartjes te mogen verkopen betaalde ISE 250 miljoen euro aan de FIFA. ISE verkocht er 231.000. De rest, 115.950 kaartjes, werd drie maanden vóór het begin van het toernooi doorgeschoven naar het Britse bedrijf Byrom. Dit bedrijf opereerde namens de FIFA als Ticketing Office en moest toezien op de kaartverkoop. Volgens de Britse omroep BBC onderhoudt Byrom al decennia nauwe contacten met de FIFA-top. Zo leverde Byrom de toegangskaarten die FIFA-bestuurder Warner op de zwarte markt bracht.

De teruggave van de 115.950 tickets was opmerkelijk omdat ISE niet een deel van de betaalde 250 miljoen euro terugvroeg. Wel bleek ISE daarna te beschikken over 8.592 tickets met de opdruk LMH (Last Minute Hospitality), betoogde Alon tijdens zijn persconferentie. Het waren kaarten voor de kwartfinale, halve finale en finale.

Deze tickets, ter waarde van zo’n 20 miljoen euro, belandden op de zwarte markt. De opbrengst bleef bij ISE buiten de officiële afrekening. ISE-aandeelhouders Dentsu en Publicis wisten dan ook niets van de deal, aldus Alon die later in opdracht van Dentsu de zaak uitzocht.

Deze krant is in bezit van de documenten van Alon. Ze ondersteunen de beschuldiging. Het gaat om kopieën van de tickets, e-mails en interne stukken van ISE waaruit blijkt dat er 8.592 tickets méér verkocht zijn dan in de officiële opgave staat. Tot de stukken behoren ook twee brieven uit juni 2006 waarin de toenmalig secretaris-generaal van de FIFA, Urs Linsi, vaststelt dat ISE tickets heeft verkocht „via ongeoorloofde kanalen”. Wie geprofiteerd heeft van de illegale verkoop is nooit uitgezocht door de FIFA.

Per e-mail zegt Taylor geen „concrete wetenschap te hebben van de feiten die aan de beschuldigingen ten grondslag liggen”. Takahashi, zijn Japanse medebestuurder, zegt: „Ik was destijds in Japan en niet op de hoogte van de details rond de ticketverkoop, en herinner mij dit niet.”

Smeergeld Blatter

Tussen de documenten zitten ook drie in 2005 onder ede afgelegde getuigenissen van Alon en twee andere ISE-managers over Sepp Blatter. De Japanner Takahashi zou tijdens vergaderingen bij ISE twee miljoen euro verlangd hebben om door te betalen aan de FIFA-voorzitter. Het was de beloning voor het gunnen van het ticketcontract.

Takahashi zou in maart 2005 bereid zijn geweest te betalen, George Taylor ook. Later zou Taylor daarvan zijn teruggekomen met de boodschap aan Alon dat hij „niet bereid was de gevangenis in te gaan voor Takahashi.” Uiteindelijk werd alsnog een onbekend bedrag afgeleverd bij Takahashi, volgens Alon. Dat hoorde hij van Taylor zelf. Alons getuigenis: „Hij [Taylor] vertelde mij ook dat hij de instructie had gegeven (…) om Takahashi wat geld te geven via een contract van ISE voor de World Club Championship in Azië. Hij zei dat ondanks die betaling Takahashi meer geld nodig had. Ik heb George gezegd dat het mij speet, maar dat ik Takahashi hiermee niet kon helpen.”

Of de FIFA ook deze kwestie onderzoekt, is onduidelijk. De ethische commissie: „Wij geven geen commentaar over de inhoud van onderzoeken.” Taylor en Blatter ontkennen, net als Takahashi. De Japanner: „Het is niet waar. Ik heb dat geld nooit betaald aan de heer Blatter.”

M.m.v. Thomas Knellwolf