Wakker geschud en nu revanche

De ‘moeder’ van de Nederlandse handbalsters werd vorig jaar buiten het team gezet. Nu is ze terug, agressiever dan ooit.

Marieke van der Wal: „Ik heb me voorgenomen agressiviteit uit te stralen.”

De woede is gezakt. Er is grimmigheid voor in de plaats gekomen. Marieke van der Wal wil zich geen tweede keer uit het doel van het Nederlands handbalteam laten duwen. De routinier zal zich fel verzetten, als het moet met tegennatuurlijke krachten. De 36-jarige keepster is niet van de onstuimige oppositie. Maar er is een grens.

De mededeling, een jaar terug, was pijnlijk. Bondscoach Henk Groener confronteerde Van der Wal kort voor vertrek naar het EK in Kroatië met een plaats op de bank. Thuis, welteverstaan. De bagage van 172 interlands en veertien jaar tophandbal ten spijt had hij besloten de ‘moeder’ van het team niet mee te nemen. Hij koos voor Jasmina Jankovic en jongeling Tess Wester. Van der Wal in totale verwarring achterlatend.

De ontreddering voorbij sloot de keepster na het EK een vredesakkoord met de bondscoach. Ze werd teruggeschaald naar het niveau Jankovic/Wester en zou voor het WK in Denemarken, dat morgen begint, een eerlijke kans krijgen. En zie wie zich woensdag in de vertrekhal van Schiphol voor de vlucht naar Kopenhagen meldde: Marieke van der Wal, keepster met een extra dosis adrenaline.

Groeners keus voor twee keepsters was deze keer met andere emoties omgeven. Hij hoefde niet opnieuw een slechtnieuwsgesprek te voeren, omdat Jankovic vorige week tijdens het voorbereidingstoernooi in Noorwegen haar kruisband scheurde. Exit voor maanden en bij plaatsing van Nederland een vertroebeld uitzicht op de Olympische Spelen in Rio.

Van der Wal is blij met haar plekje in de WK-selectie, maar niet vanwege Jankovic’ gedwongen absentie. Zo zit ze niet in elkaar. Integendeel, de routinier is empathisch tot op het bot en oneindig meelevend. Was ze maar assertiever geweest, vindt ze. Dan zou ze langer bij topclubs hebben gespeeld en vorig jaar mogelijk niet uit de EK-selectie zijn gewipt. „Als je overtuigd bent van jezelf, val je op. Maar ik kan goede wedstrijden keepen zonder de aandacht te trekken.”

Ze probeert het wel, agressiviteit oproepen, maar het blijft tegennatuurlijk. Ze neemt zichzelf kwalijk niet te hebben geanticipeerd op signalen van Groener. Die verweet haar vaak gebrek aan coaching. Ze moet de verdediging scherper sturen, vindt de coach. De introverte Van der Wal heeft haar les geleerd, al vindt ze het nog steeds moeilijk van zich af te bijten. „Ik wil het graag en het gaat beter, maar soms ben ik nog te afwachtend”, klinkt het schuldbewust.

Achteraf erkent Van der Wal haar miskleunen. Ze had na grote clubs als Borussia Dortmund, Balonmano Elche en Itxako Navarra niet drie jaar bij het bescheiden Cergy-Pontoise in de Franse tweede Liga moeten blijven. Vol zelfkritiek: „Ik had eerder moeten weggaan. Ik was uit het vizier.”

Die wake-up call was raak

Van der Wal ging naar haar oude cluppie Quintus uit Kwintsheul, naar de laag ingeschaalde Nederlandse competitie. Terug naar haar familie en na een langdurige afstandsrelatie terug naar haar vriendin met wie ze nu samenwoont in Zoeterwoude. Geen aanbeveling om in Groeners achting te stijgen. De bondscoach kiest vooral speelsters uit sterke buitenlandse competities. „Maar ik heb dat met hem besproken”, verweert Van der Wal zich. „Hij zei: ‘Als je genoeg trainingsuren maakt en laat zien dat je ballen tegenhoudt, waarom zou ik je dat niet selecteren?’ Ik maak voldoende uren, train zelfs mee met de mannen van Quintus.”

Reken maar dat er op het WK een gretige en fanatieke Van der Wal in het doel staat. De wake-up call van Groener heeft zijn uitwerking niet gemist. Vol overtuiging: „Ik heb me voorgenomen agressiviteit uit te stralen.” En geruststellend: „Ik zit lekker in mijn vel en ben in vorm. Het komt goed.”

Van der Wal heeft een helder doel voor ogen: ze wil naar de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Het moet maar eens afgelopen zijn met die eeuwige net-niet-kwalificaties van het handbalteam, vindt ze. Op het WK, waar kan worden voorgesorteerd voor de Spelen, moet de eerste stap gezet worden. „Nadat we ‘Londen’ op één doelpunt hadden gemist, had ik kunnen stoppen. Wilde ik niet. Ik heb sindsdien nog vier jaar alles opzij gezet. Om in Rio afscheid te nemen.”