Column

Schokkend simpel

Op vrijdag 27 november jongstleden, vandaag precies een week geleden, drong een gewapende man met een baard de vestiging binnen van de organisatie Planned Parenthood in Colorado Springs in de Verenigde Staten. De kliniek geeft seksuele voorlichting, verstrekt anticonceptiemiddelen en voert abortussen uit. De man, die volgens persbureau AP Robert Lewis Dear heet en afkomstig is uit North Carolina, opende het vuur met de klaarblijkelijke doelstelling om een bloedbad aan te richten. Dankzij het koelbloedig optreden van een werknemer van de kliniek, die medewerkers en patiënten naar een veiligheidsdeur bracht aan de achterkant van het gebouw, bleef het aantal slachtoffers beperkt. Toen de politie de man na een vijf uur durende belegering wist in te rekenen, werden er drie dodelijke slachtoffers geteld en negen gewonden. Hoewel er over de motieven van de man nog geen officiële mededelingen zijn gedaan, is het bekend dat abortusklinieken in de Verenigde Staten vaker doelwit zijn van agressie uit fundamenteel christelijke hoek.

Het nieuws haalde de Nederlandse kranten. NRC, de Volkskrant, Algemeen Dagblad, de Telegraaf en Trouw brachten op 28 november gelijksoortige berichten met bijna identieke kop: ‘Drie doden bij schietpartij in Amerikaanse abortuskliniek’. De NRC bracht de dag erna een vervolgbericht met de kop ‘Dodelijke schietpartij in abortuskliniek mogelijk politiek gemotiveerd’. De Volkskrant en Trouw kwamen met langere artikelen over de ‘Schutter in Colorado’ en de veiligheidsmaatregelen die Amerikaanse abortusklinieken gedwongen zijn te nemen.

Nou vraag ik mij af: waarom spreken de kranten unaniem over een ‘schietpartij’ en niet over een aanslag? Waarom wordt de dader aangeduid als ‘schutter’ en niet als terrorist? Oké, officieel weten we nog niets over de motieven van Robert Lewis Dear. Maar dat weten we van die jongens die in Parijs hebben huisgehouden ook niet, want die hebben we doodgeschoten voordat we ernaar hebben gevraagd. En toen hadden we er ook geen enkele moeite mee om te concluderen dat hun daden religieus gemotiveerd waren. We moeten gewoon onder ogen zien dat er een geradicaliseerde stroming is in het christendom die de oorlog heeft verklaard aan onze westerse vrijheden. Waarom eisen we niet van alle christenen dat zij afstand nemen van die fundamentalisten? Waarom spreken de staatslieden van alle vrije naties geen oorlogstaal wanneer er voor de zoveelste keer slachtoffers te betreuren zijn van christelijk terrorisme?

Ik vrees oprecht dat het antwoord op mijn vragen schokkend simpel is. Terreur is het voorrecht geworden van mensen met een verdachte huidskleur en van het islamitisch geloof. Een blanke die moordt vanwege zijn christelijke overtuiging beschouwen wij als een gewone misdadiger.

En nu wil ik er niet voor pleiten dat wij elke misdadiger als terrorist moeten gaan zien. Ik bedoel natuurlijk het omgekeerde. Ik bedoel dat we misdaden, ook als ze gemotiveerd zijn door een eigenzinnige interpretatie van de islam, moeten beschouwen als wat ze zijn: als misdaden. Alleen al door het woord terreur in de mond te nemen, geef je hun precies datgene waarop ze uit waren. Een oorlogsverklaring wordt door hen gevierd als een overwinning. Die jongens in Parijs zijn schutters en wat ze hebben ontketend, is een schietpartij. Zo zouden we dat moeten zien. Dat is een zaak voor de politie en niet voor het leger.

Een samenleving die met oorlogstaal reageert op misdaden, heeft geen vertrouwen in zichzelf. Niet de overspannen verontwaardiging en het krampachtig vertoon van strijdlust geven blijk van veerkracht en geloof in onze waarden, maar rust, relativeringsvermogen en vertrouwen in de verworvenheden van de rechtsstaat.