Recht uit het Heart gegrepen

Tilburger Joris van der Wier zegde zijn baan op om een jaar de voetbalclub Heart of Midlothian te volgen. Hij schreef er een boek over.

Joris van der Wier

Zwetend en bepakt met een fles Jägermeister loopt hij het nieuwe jaar in Edinburgh tegemoet. Joris van der Wier, een 37-jarige administratief medewerker uit Tilburg, gaat langs bij zijn nieuwe Schotse vrienden, al voelt hij zich beroerd. Een zweetaanval en steken in zijn borstkas bezorgen hem het gevoel dat hij gaat flauwvallen. Hij overweegt thuis te blijven. Toch gaat hij Oud en Nieuw vieren. Zijn redding.

Op het feestje gaat het al snel mis. Een hartaanval. Zou hij zijn thuisgebleven, dan was Van der Wier vermoedelijk in zijn slaap overleden. Nu blijft hij na zeven reanimeerpogingen in leven en zal hij zijn missie in Schotland kunnen volbrengen.

Die missie betreft een boek Glorious Hearts, waarvoor hij een jaar de voetbalclub Heart of Midlothian uit Edinburgh volgde. Van der Wier zegde zijn baan bij de gemeente Tilburg op, huurde een appartement in de Schotse hoofdstad en zag bijna alle wedstrijden van de club die in dat seizoen promoveerde naar de hoogste divisie.

Liefhebbers als hij worden omschreven met de term stadionfetisjist. In zijn geval van Britse stadions. Liefst oude met vier verschillende tribunes. „Met nieuwbouw heb ik minder; van die betonnen stadions waarvan er dertien in een dozijn gaan.”

De bal is maar een detail in een groot geheel. Op de eerste bladzijde van zijn boek citeert Van der Wier de Engelse schrijver Terry Pratchett: „Het belangrijke deel van voetbal is dat het niet alleen om voetbal gaat.”

Al langer was hij van plan een jaar te wijden aan het volgen van een voetbalclub. Naar voorbeelden van onder anderen Hugo Borst (Feyenoord), Tim Parks (Hellas Verona) en Joe McGinnis, van wie de laatste de meeste indruk op hem maakte met het Wonder van Castel di Sangro, een nietig clubje in het hart van Italië.

Die drie zijn broodschrijvers, Van der Wier meer een verhalenverteller met een groot bereik op sociale media. „Het boek is niet om commerciële redenen uitgebracht. Als het me om geld te doen was, had ik een club als Manchester United moeten volgen.”

Het werd Hearts. De Schotse club was net gedegradeerd, heeft een authentiek stadion en komt uit zijn favoriete Britse stad Edinburgh. Daarbij was hij onder de indruk van de wijze waarop Hearts omgaat met zijn oorlogsverleden. Ten tijde van de Eerste Wereldoorlog trommelde de lokale textielbaron Sir George McCrae een vrijwilligersleger op waarin heel het elftal van Hearts zou dienen. Geen van de elf zou ooit meer voetballen.

Maar misschien wel doorslaggevend was zijn buurman tijdens een bezoek aan Hearts-Hibernian, in het seizoen 2013-2014. „Een man die eruitzag als een saaie CDA’er, maar helemaal losging tijdens de wedstrijd.” Voor die plek vroeg hij een seizoenkaart aan. Reuring gegarandeerd.

Om een jaar in Edinburgh te kunnen wonen, zette hij een crowdfundingsactie op, als aanvulling op 10.000 euro aan spaargeld die hij zou investeren in het project. Het streefbedrag was 30.000 euro, maar de teller stokte bij minder dan de helft. Toch ging hij. Hij zou wel een bijbaan zoeken, ter financiële aanvulling op zijn nieuwe schrijversbestaan.

Een journalist is hij niet. Eerder een supporter die in boekvorm verhaalt over zijn belevenissen met andere fans. Werd er een zogenoemd Derby Breakfast gehouden, voor de wedstrijd Hibernian-Hearts, dan dronk hij mee. Zorg dat je vooraf goed eet, kreeg hij van de gastheer te horen.

Over zulke belevenissen schrijft hij in zijn boek. Maar ook over zijn hartaanval op de laatste dag van 2014 en de maagbloeding die daar in de weken erna nog eens bovenop kwam. Een van de verpleegsters die hem verzorgde, keek verbaasd op toen ze hem weer aantrof in het ziekenhuis: hij leefde nog. Zij het op het randje.