Knallen

Vuurwerk, vreselijk. Drie jaar geleden dook mijn oppaskind bij iedere knal in elkaar van schrik en bezwoer hij dat hij als hij later groot was nooit iets met dat spul te maken zou hebben. Nu is hij groot, elf al. Met drie vriendjes om hem heen steek ik een lontje aan. Van papa mogen ze iets van vorig jaar laten knallen. Illegaal vertellen ze, maar in de tuin kan het best. Het lontje smeult. „Wat een lekkere geur”, verzucht eentje. Allemaal proberen ze die zo diep mogelijk op te snuiven. Nu ik hun verheerlijkte gezichtjes zie, begrijp ik, voor het eerst in mijn meer dan zeventigjarig bestaan, eindelijk toch de fascinatie.

Ook een ikje? Stuur maximaal 120 woorden naar nrc.nl/contact