Even ergerlijk als echte liefde

Mon roi is even verslavend en irrationeel als de langjarige amour fou waar de film over gaat. Dat is zowel een compliment voor de vierde regie van de Franse filmmaakster en actrice Maïwenn als een uiting van lichte ergernis. Want ergens in de verliefdheid die je ook als toeschouwer voor hoofdpersonen Georgio (Vincent Cassel) en Tony (Emmanuelle Bercot) gaat voelen, zit ook het verstikkende dat zo’n wilde, redeloze liefde kenmerkt.

De liefde dus. De liefde die jaloers maakt en verwoest. Maïwenn plaatst zich daarmee niet alleen in een lange traditie van Franse films, maar put door de keuze voor haar cast met Cassel en Bercot ook uit de Franse acteerroyalty die gespecialiseerd is in van die karakteristieke borderlinepersonages.

Dit zijn mensen die de luxe hebben om langdurig in een revalidatiecentrum naar de zee te staren en hun leven in flashbackvorm voorbij te zien komen. Maar je gaat ondanks die ledigheid toch van ze houden, omdat ze in al hun grillen geloofwaardig zijn.