Boeiend politiek drama, maar wel wat eenvormig

Suffragette doet een paar dingen heel goed. De film van regisseur Sarah Gavron over de radicale tak van Britse activisten die streden voor vrouwenkiesrecht kiest een interessant perspectief: niet dat van een van de leiders, maar van een voetsoldaat: arbeidster Maud, gespeeld door Carey Mulligan. De film koppelt zo slim politieke achterstelling aan sociale kwesties, want ze is een vrouw die als kind al in de linnenwasserij verdween, in handen valt van een opdringerige voorman en weinig toekomst heeft, want de arbeidsomstandigheden slopen haar gezondheid.

De boodschap is helder: hier staat meer op het spel dan louter de stembus: dat is slechts de eerste stap die ook naar sociale verandering moet leiden. De film maakt ook heel aannemelijk dat Maud bereid is om veel, zo niet alles op het spel te zetten: ze heeft niets te verliezen.

De teleurstelling in de politiek, de actieve tegenwerking van de politie en recherche, de sociale uitsluiting op het moment dat ze als activist met haar foto in de krant belandt, dat is allemaal nauwgezet en overtuigend in beeld gebracht. Ook de keuze voor steeds hardere actiemethoden, tot bomaanslagen aan toe, wordt aannemelijk gemaakt, zonder in droge didactiek te vervallen.

Waarom is Suffragette dan toch niet echt een meeslepende film geworden? Dat heeft iets te maken met de onhandige opbouw: personages die voor het verhaal cruciaal blijken te zijn, worden soms nauwelijks geïntroduceerd. Die ene korte scène waarin Meryl Streep te zien is als de fameuze Emmeline Pankhurst is net een scène die niet goed uit de verf komt. Prominente bijfiguren zoals apotheekster Edith (Helena Bonham Carter) doen er eigenlijk nauwelijks toe.

Bovenal hindert de eenvormigheid van toon. De aanpak van de filmmakers is serieus en ernstig, en daar is niets mis mee. Maar regisseur Sarah Gravon en scenarist Abi Morgan brengen vervolgens wel weinig variatie aan in hun – ook letterlijk – donkere film. Mauds politieke leven is een lijdensweg, waarbij alles steeds toch weer een graadje erger blijkt te kunnen worden. Voor een film die ook nog wat hoop, optimisme en politieke durf wil uitstralen, die ook nog wil inspireren, is dat een onhandige keuze.