Column

Zaak Holleeder is lang niet het gekste op tv

Solliciteren met ‘Iceman’ Wim Hof (NOS Journaal).

Bijna elk journaal en iedere talkshow opent niet meer met terrorisme, klimaatverandering of oorlogsdreiging, maar met verklaringen in de rechtbank van de zusters en een ex van Willem Holleeder.

Elke druppel sensatie wordt geperst uit de heimelijk opgenomen dreigementen van een psychopaat. Wij schijnen dat belangrijk te vinden, dat is althans de vooronderstelling. Maar het op Holleeders instructie tossen welk van je kinderen hij het eerst zal vermoorden is nog niets vergeleken met de andere alledaagse absurditeiten van een nieuwsluwe dag.

Minstens zo vreemd vind ik het format Van Hagelslag naar Halal (KRO-NCRV), waarin Arie Boomsma met drie moeders en drie dochters door de woestijn van Jordanië trekt. De dochters hebben zich allen tot de islam bekeerd, die zij „islem” noemen. Een draagt een niqaab, een ander een hoofddoek en de derde alleen iets dat haar grotendeels bedekt bij het bidden. De opdrachten van Arie en hun gesprekken gaan nauwelijks over het geloof, maar vooral over wat dat nou met de onderlinge relatie doet.

Er is veel wrijving en gedoe, maar die zouden er ook wel zijn geweest zonder bekering en zonder woestijn, durf ik te voorspellen. Dus waarom zo ingewikkeld doen, zonder bloot te leggen wat die adolescenten in opstand echt beweegt?

Maar de prijs voor de grootste absurditeit van de dag gaat naar een item van Eva Wiessing in het Achtuurjournaal (NOS). Omdat het moeilijk zou zijn voor grote bedrijven om echt goed personeel te vinden, was in Zandvoort een ontmoetingsdag georganiseerd met een heuse goeroe, Wim ‘Iceman’ Hof. U kent hem misschien wel van Pauw: een man met een missie die een door Amerikaanse universiteiten en dito sterren erkende methode heeft ontwikkeld om het onwillekeurige zenuwstelsel onder controle te krijgen. Je lichaam kan dan grote kou verdragen.

Dus zagen we studenten rechten, economie en marketing in Zandvoort eerst allerlei vrolijke trainingen doorstaan, alvorens in badkleding de Noordzee in te duiken, samen met hun toekomstige werkgevers.

Een stralende studente vond het superleuk, want iets met Wim Hof doen stond toch al hoog op haar bucketlist. En een van enthousiasme bijna uit haar corporate outfit barstende, breed lachende recruiter van Ahold wist zeker dat ze op deze manier zou kunnen herkennen welke studenten geschikt zijn, omdat ze hun grenzen durven te verleggen. Het gaat om die bovenste 10 procent, daar heb je wat aan als multinationale onderneming.

Ik ben geen goeroe, maar ik heb wel een tip voor recruiter Laura van der Zee (nee, geen naamgrap). Die hoogste deciel bestaat niet uit de studenten die het eerst in het water springen. Dat zijn feestbeesten met een voorspelbare bucketlist. Ik zou gaan voor die paar individuen, die halverwege hoofdschuddend afhaken, omdat ze wel goed maar niet gek zijn. Maar ik vrees dat die pas echt een schaars goed beginnen te worden in het huidige bedrijfsleven.