Je stapt midden in andermans leven

Kiezen voor een compleet andere carrière, je moet het durven. George Knaapen (66) deed het gewoon. Hij werd van ambtenaar chauffeur op de huisartsenambulance.

Hoogtepunt: Het gevoel om echt iets voor mensen te kunnen betekenen.

Dieptepunt: Het lijden dat je ziet. Als mensen de dokter bellen is er altijd ellende.

Stomme verbazing

„Veertig jaar lang was ik gemeenteambtenaar met hart en ziel. Ik voelde me vergroeid met de gemeente Rheden, maar tot mijn stomme verbazing mis ik het werk totaal niet. Ik had al een hoop carrièreswitches achter de rug. Jarenlang heb ik rijbewijzen en paspoorten verstrekt, ik heb bij de Sociale Dienst bijstandsaanvragen getoetst, was leidinggevende, personeelsmanager en adviseerde over het arbeidsomstandighedenbeleid.

„In 2005 nam ik tijdens een bezuinigingsronde ontslag. Ze hadden me een goed aanbod gedaan en ik besefte dat er meer op de wereld te koop was. Toch was het vreemd. Ik was vergroeid met de gemeente en behoorde voor mijn gevoel tot het meubilair. Nu was het of de deurwaarder was langs geweest en de zaak op straat had gezet – ik voelde me ontheemd.”

Reanimeren

„Bij wijze van tijdverdrijf heb ik een poosje post rondgebracht en medicijnen bezorgd voor de apotheek. Toen er een vacature vrijkwam bij Meditaxi, een van de grootste huisartsenvervoerders, twijfelde ik geen seconde.

„Ruim acht jaar werk ik zo’n 25 uur per week als chauffeur op de huisartsenambulance. Ik breng de huisarts veilig en snel naar zijn patiënten en assisteer: van reanimeren tot zuurstof toedienen, van injecties klaarmaken tot katheteriseren. Ik moest de nodige opleidingen volgen: EHBO, reanimatie, assisterende vaardigheden en rijtraining, regelmatig wordt er met ‘toeters en bellen’ gereden.”

Soms heftig

„Ik heb geen seconde spijt gehad van de overstap op de gele wagen. Je komt van alles tegen en maakt van alles mee. Dat kan soms heftig zijn – jonge kinderen voor wie de hulp te laat komt– maar ik kan de ellende van me af zetten. Het bijzondere is dat je, net als bij de Sociale Dienst, midden in het leven van mensen treedt. Over wat je soms in al die huizen ziet zou je gemakkelijk een boek kunnen schrijven. Misschien doe ik dat nog weleens.”