Op het nieuwe album van Moke ontbreekt een dosis overgave

Het blijft de vraag wat Moke wil: een robuuste rocksound, een helder toegankelijke meezing-stijl of een duister palet in de geest van Leonard Cohen. De Nederlandse band maakte naam in 2008 met gesoigneerde rock die desondanks prikte en neigde tot headbangen. Bij The Time Has Come, het vierde album, valt weer op hoe vakkundig de elementen worden uitgevoerd: de klank is helder, de spanning wordt opgevoerd en weer tot stolling gebracht, de pianoklanken hangen vol suspense in de lucht en de zang van Felix Maginn glanst op de voorgrond. Op het nieuwe album klinkt veel akoestische gitaar, in het titelnummer figureert een mooi gedoseerde trompetsolo. Maar hoe vakkundig ook, de band houdt een zekere mate van gezichtsloosheid. Een hecht geluid – maar een dosis overgave ontbreekt. Het Cohen-achtige ‘The Ballad of a Lost Soul’ daarentegen heeft een onverwachte stijl, en suggereert overtuigend drama.