Musical mist de échte Willem Ruis

Twee stukken in een nieuw jasje. Showman Willem Ruis keert terug. Niet op televisie, wel in De show van zijn leven. Regisseur Johan Simons biedt nieuwe inzichten met zijn rauwe versie van Tsjechovs toneelstuk De Kersentuin.

Willem Ruis moest en zou op de televisie. En toen hij eenmaal op de televisie was, vooral in de jaren tachtig, moest alles almaar grootser en grootser. Tot hij in 1986 stierf aan een hartaanval, 41 jaar oud.

Dat verhaal wordt in Willem Ruis, de show van zijn leven verteld in efficiënte speelscènes en showsongs op bestaande muziek, zoals ze ook in Ruis’ eigen shows vaak werden gezongen. Ook het script (van Johan Timmers en Lucas de Waard) roept het ware Ruis-idioom op, met romantische grootspraak over de televisie als toverkast die een magische wereld kan oproepen.

Minder passend is het schuifdeurenformaat waarop deze productie zich – ongetwijfeld om budgettaire redenen – afspeelt. Het eenvoudige decor en het geringe aantal spelers (elf, inclusief ensemble) roepen niets op van de showspektakels die Ruis destijds zelf aanrichtte – en waarover het in de dialogen zo vaak gaat.

Daar komt bij dat Ruis’ megalomane uitbarstingen door hoofdrolspeler Xander van Vledder alleszins geloofwaardig worden gespeeld, maar dat hij onder zijn hoogblonde pruik niet het charisma van de oorspronkelijke showmaster uitstraalt. Zodat het ons nogal onverschillig laat hoe het hem zal vergaan. Wel straalt hij iets van de vereiste lef uit („ik ben onsterfelijk”), maar de charme waardoor Ruis zo vaak zijn zin kreeg, weet Van Vledder niet waar te maken.

Naast hem is Maaike Widdershoven de vrouw die haar dromen in rook zag opgaan („Jij zou me de wereld laten zien en alles wat ik heb is de supermarkt”), terwijl Johnny Kraaijkamp zijn komedietalent botviert in de rol van een fictieve tv-routinier die eerst als concurrent en daarna als mentor optreedt. Hij speelt onder meer een grappige parodie op de routine waarmee zulke tv-spelletjes vóór Ruis werden gepresenteerd.

Zo is Willem Ruis, de show van zijn leven, in een strakke regie van Geert Lageveen, een voorstelling met diverse rake momenten. Maar ze zijn te sporadisch om deze show in zijn geheel overtuigend te maken.