‘Liefde is als een achtbaan’

Op zijn nieuwe album bezingt Seal zijn grote, doodgebloede liefde. Hij brak in 1991 door met ‘Crazy.

Seal: „Muziek is mijn leven, maar ik heb er te weinig plezier aan beleefd.” Foto Andreas Terlaak

Het kale, donkere hoofd tekent scherp af tegen de witte achtergrond op de albumcover. Hij heeft zijn ogen dicht, op zijn wangen de opvallende littekens die de auto-immuunziekte lupus hem als kind naliet. De Britse zanger Seal (52) is terug met een scheidingsplaat: popsoul met een therapeutische werking. Melancholisch zeilt Seal met zijn roestbruine stem langs gelukzalige herinneringen, om vervolgens de deur dicht te smijten, zoals in het sombere lied The Big Love Has Died.

De doodgebloede, grote liefde wordt nadrukkelijk bezongen: het is een ander lied dan de smeuïge, gepolijste liefdesode die het album is – en die het weinig anders maakt dan zijn eerdere albums. The Big Love Has Died is een zoetzure dissonant met een atypische opbouw, een theatrale manier van zingen – hard en voluit – en een pompeuze, regenachtige sfeer van gezwollen strijkers. „Ik ben zo trots op die opname, het is rauw en onbevangen”, zegt Seal. „Ik ben tot het uiterste gegaan. Als ik het zing voel ik me op een theaterpodium staan, in een stuk van Tsjechov. Aan het einde van de tragedie in acte 3.”

Hij laat het moment niet schieten en gaat zingen. Luid, met een flinke uithaal: „So confused, I’m amazed, I refused/ To believe you’d never change in my time spent with you.”

Als hij klaar is, zegt hij: „Ik zou dit zo graag met een orkest uitvoeren.”

Het recentelijk verschenen zevende album van de Britse zanger Seal, 7 geheten, mag dan gaan over scheiding en hervonden liefde: vragen over zijn scheiding van het Duitse topmodel Heidi Klum, met wie hij zeven jaar getrouwd was, of andere persoonlijke ervaringen worden niet op prijs gesteld. „Seal is”, stelt zijn management, „eerst en vooral een muzikant en geen beroemdheid, en hoewel dit album behoorlijk persoonlijk is, wil hij dat het gaat over de muziek.”

Zeker, aan de emotionele toon op zijn nieuwe plaat valt niet te ontkomen, erkent de lange, atletisch gebouwde zanger. Maar zijn cd’s hebben altijd al een persoonlijke insteek gehad. „Zo ben ik begonnen en zo heb ik het jaren gedaan.”

Seal zegt ‘eerlijk’ te willen zijn in zijn teksten. „Ik schrijf op wat ik doormaak. Op een zo eerlijk mogelijk wijze, net als bij een therapeut, anders heb je niets aan de sessie. Liefde kronkelt als een achtbaan. Dan weer ben je extreem gelukkig, dan weer down. Je slingert van blijheid naar verdriet, boosheid, haat, vergiffenis en begrip. Het is soms moeilijk te begrijpen, maar het is misschien ook niet bedoeld om te begrijpen, eerder om te voelen. Ik wil vertrouwen terugvinden in de liefde. Anders redden we het niet.”

De in 1963 in Londen geboren Seal Henry Samuel werd aanvankelijk door zijn Nigeriaanse moeder en Braziliaanse vader ter adoptie opgegeven. Tot zijn vierde jaar groeide hij op bij pleegouders. Toen hij toch weer bij zijn ouders terechtkwam, ging hij van de een naar de ander. Hij heeft wel eens verteld hoe gebukt hij ging onder zijn vaders harde regime. Vanaf zijn zestiende zwierf hij lange tijd door Londen, had allerlei baantjes, studeerde architectuur, zong bij diverse bands en reisde in zijn eentje door India.

In 1990 was daar Seal: het hoofd van een gedreadlockte zanger draaide rondjes in de clip bij Killer van houseproducer Adamski. Zijn dramatische soulvolle stem op de stuwende technobeat viel op. Toen volgde de single Crazy in 1991, een popliedje dat in veel landen een nummer-1-hit werd.

In Californië, waar hij zich in 1992 vestigde, sleutelde hij met producer Trevor Horn (met wie hij weer aan 7 werkte) aan de opvolger van zijn debuutalbum: Seal II. Daarvan werd Kiss From a Rose (1995) waarschijnlijk Seals meest succesvolle lied.

De zanger zegt dat hij, terugkijkend, zich niet genoeg heeft gerealiseerd hoeveel geluk hij had: te kunnen doen waarvan hij houdt. „Muziek is mijn leven, maar ik heb er te weinig plezier aan beleefd. Ik maakte me te veel zorgen over dingen die eigenlijk niet zo belangrijk waren, in plaats van te begrijpen dat ik mijn droom leefde.”