‘Een cd is ook een visitekaartje’

Jared Sacks viert het 25-jarig bestaan van zijn muzieklabel Channel Classics. Het is gekozen tot label van het jaar en hijzelf kreeg zondag een koninklijk lintje.

Jared Sacks: „De jongste generaties hebben geen binding met de cd, ze zijn opgegroeid met slechte geluidskwaliteit.”

Waarom Jared Sacks 25 jaar geleden een platenlabel begon? „Het was mijn hobby om muziek op te nemen”, zegt hij. „Ik was naar Amsterdam gekomen om hoorn te studeren en speelde in orkesten, maakte kamermuziek. Maar opnames regisseren vond ik gewoon leuker. Eigenlijk was het gewoon naïviteit.”

In 1990 kwam er een nieuwe speler bij op de klassiekemuziekmarkt: Channel Classics, vernoemd naar de Amsterdamse Kanaalstraat waar Jared Sacks woonde. De Amerikaan (nu 62) bond musici aan zich zoals cellist Pieter Wispelwey, barokvioliste Rachel Podger en dirigent Iván Fischer. Channel kwam als kwaliteitslabel bekend te staan. Zondag werd het 25-jarig jubileum gevierd met een concert in het Muziekgebouw Eindhoven. Aan het eind werd Jared Sacks het podium opgeroepen. Hij mag zich nu Ridder in de Orde van Oranje-Nassau noemen.

Het was niet het enige goede nieuws voor Sacks dit jaar. Het toonaangevende Britse muziektijdschrift Gramo-phone riep Channel Classics uit tot ‘Label of the Year’. Vrijdag ging er ook nog een Edison naar een van zijn opnames. In het Utrechtse TivoliVredenburg werden dirigent Peter Dijkstra en het Zweeds Radiokoor bekroond in de categorie koor (voor het album Johannes Brahms: Mass & Motets).

Het geheim van het succes? „Ik vecht voor kwaliteit”, zegt Sacks. „En ik vind het heel erg leuk om te doen. Dat ik die muziek ook nog moet verkopen, dat verpest het wel een beetje.” Ook opnamekwaliteit is een belangrijke pijler: Sacks is een van de belangrijkste pleitbezorgers geworden voor de Super Audio CD. „Het is als met het scannen van een foto. Dat kan op lage resolutie of hoge resolutie, dan zie je meer diepte. Ik richt me op de mensen die dat waarderen.”

In 25 jaar zag hij de markt drastisch veranderen. „Toen ik begon, was het veel makkelijker. Je ging naar een beurs en kon gelijk in 25 landen distribueren. Door internet is die wereld onoverzichtelijker geworden.” En waar Sacks met zijn kleine label in zijn begintijd een bijzonderheid was, zijn er nu veel meer kleine labels. De cd-verkoop mag dan afnemen, volgens Sacks heeft het geen gevolgen voor het aantal releases. „Gek hè? Maar uiteindelijk is een cd ook een visitekaartje voor musici.”

Inmiddels haalt zijn label de helft van zijn albumomzet uit downloads. „Maar streaming? Daar verdien je nauwelijks mee, misschien 2 procent van het totaal. We dachten dat als we iets op Spotify zouden zetten, mensen wel een cd zouden kopen. Mooi niet. Ik neem het niemand kwalijk. De jongste generaties hebben geen binding met de cd, ze zijn opgegroeid met slechte geluidskwaliteit. Als je niks beters gewend bent, weet je ook niet wat je mist.”

Hoe lang de cd dan nog meegaat? „De cd gaat echt niet weg. Wat moeten artiesten dan verkopen na een concert? Mensen willen wat meenemen. Ik denk dat het dieptepunt voorlopig wel is bereikt.”

Channel Classics is een familiebedrijf. Sacks’ vrouw, Lydi Groenewegen, doet de productiekant en maakt de hoesjes. Hun oudste zoon Jonas maakt videoclips. Hoe lang hij zelf nog doorgaat? „Zeker vijf jaar. Maar het is ook wel zwaar om de hele wereld over te vliegen en dan weer ’s nachts een opnameset af te bouwen. Die catalogus die we hebben opgebouwd, dat is een mooi pensioen.”