Mehldau excelleert in brede eigenzinnigheid

In de voetsporen van Keith Jarrett heeft de Amerikaanse pianist Brad Mehldau in tien jaar een bewonderenswaardig solo-oeuvre weten op te bouwen. Vier thematische live-cd’s met akoestische piano zijn de weerslag van concerten die hij door heel Europa gaf. In vindingrijke, breed associërende uitvoeringen beweegt de pianist, die met zijn band eveneens maatgever is binnen de jazztrio’s, van donker naar licht en van strak naar uiterst romantisch. In zijn soms knap weerbarstige ontledingen weet hij de melodie soms helemaal zoek te spelen.

Wat Mehldau op diverse niveaus met jazzstandards en popliedjes van Nirvana, Massive Attack maar ook een lieflijk And I Love Her van de Beatles doet, is bijzonder genietbaar. Al hangen de rafels er soms bij; het is nooit zómaar. Echte, soms bitterzoete transformaties zijn het. En dan is er nog zijn kijk op Brahms, met wederom tal van vrije bewegingen.

Een intrigerende box van grote klasse.