Emmy Verhey is boeiend en delicaat in haar slotconcert

Het leek een triest einde van een carrière, toen Emmy Verhey vorig jaar bekendmaakte waarom ze na ruim een halve eeuw stopt als violist: een lege agenda en technische slijtage.

Gelukkig blijkt het een vaarwel met opgeheven hoofd. Een lange afscheidstournee trok door het hele land, culminerend in een slotconcert met lofrede van cultuurminister Bussemaker. Het conversatieboek Mijn viool: vriend en vijand is net verschenen. En een besloten afscheidsfeest in het Kurhaus in Scheveningen wordt in december door jeugdorkesten opgeluisterd. Van haar driedaagse festival in Zaltbommel blijft ze artistiek leider.

Bovendien stopt Verhey (66) niet te laat. In de Amstelkerk bewees ze tijdens haar allerlaatste optreden nog altijd over fijnzinnige techniek en boeiende verbeelding te beschikken. Haar toon lijkt wel veranderd. De Vioolsonate die Tristan Keuris voor haar componeerde, klinkt op haar registratie uit 1980 scherp en rank. Zondagmiddag speelde ze de hortende en stotende compositie nog één keer, lomer, milder en met meer diepte in de klank. Pianist Paul Komen, al decennia een vertrouwde muzikale partner, begeleidde met een bescheidenheid die toch een groot kleurenpalet ontsloot.

In Het Forellenkwintet van Schubert eisten pianist en violist op natuurlijke wijze het leiderschap op, met weinig opmerkelijke bijrollen voor cello, altviool en contrabas. Met delicate bemiddeling temde Verhey de lastige vioolpartij, en nam tenslotte met een grote grijns het applaus in ontvangst.