Over de haag

Schrapers zijn het

Het hoge woord is eruit: schrapers. Dat zijn de Nederlanders volgens het in de Europese politiek en bureaucratie veel gelezen Engelstalige blad Politico. In de jongste uitgave worden we „penny-pinchers” genoemd. „Verwacht niet dat de Nederlanders de portemonnee zullen trekken tijdens hun voorzitterschap dat in januari begint”, schrijft de wekelijks verschijnende krant.

Het heeft allemaal te maken met het relletje tussen Nederland en het Europees Parlement over de halfjaarlijkse bijeenkomst tussen delegaties van Europese volksvertegenwoordigers en het Amerikaanse Congres. Deze staat gepland voor mei volgend jaar. Het Europees Parlement verzocht Nederland, komend halfjaar voorzitter van de EU, als gastheer op te treden. Maar Nederland zei: Europa? Dat is Brussel. Ga dan ook maar naar Brussel.

Maar wie zei er nee?

Maar wie is Nederland? Grote consternatie bij Buitenlandse Zaken toen de Volkskrant vorige week de weigering meldde en een „kras” op de diplomatieke relaties tussen Nederland en de VS constateerde. „Ons is nooit iets gevraagd”, meldde de woordvoerder van het departement stellig uit naam van minister Bert Koenders (PvdA).

Toch was er echt een ‘nee’ uit Den Haag. Alleen kwam dit niet van Koenders, maar van de voorzitters van Eerste en Tweede Kamer die het verzoek van het Europees Parlement hadden gekregen. Toen die er achter kwamen dat bij de Europees-Amerikaanse dialoog slechts een zeer bescheiden rol voor Nederlandse parlementariërs was weggelegd – een welkomstwoordje en een uitnodiging voor de afscheidsreceptie – hoefde het niet meer.

En hoe nu verder?

De Kamervoorzitters beriepen zich wel op Koenders. Die schreef het Europees Parlement in mei dat Nederland meent dat conferenties tussen de EU en ‘derde landen’ in Brussel thuishoren. Dit was een reactie op het verzoek voor een conferentie in Nederland tussen Europese en Afrikaanse parlementariërs. Overigens wilde Nederland in Brussel dan best voor de deelnemers een receptie organiseren. Hoezo schrapers?