Ineens duiken de Das Mag-mokkers uit alle hoeken op

Nadat de lichten van het oprichtersfeestje waren gedoofd, kwamen ze tevoorschijn: de Das Mag-mokkers. Uitgevers, journalisten, ex-journalisten en ex-uitgevers begonnen de jonge uitgeverij te debunken. Daarbij werden ze opgejaagd door een zot item in het tv-programma Een Vandaag. De Hilversummers hadden zich op de mouw laten spelden dat ‘gewone’ uitgevers een 60 duizend boeken verkopende auteur over die oplage maar 10 procent royalty geven (tegen 15 procent bij Das Mag). Dat is flauwekul: ook elders krijgen schrijvers vanaf het tienduizendste exemplaar vijftien procent (en 12,5 procent vanaf nummer 4001). Dus van de bijna halve ton verschil (bij een boekprijs van 20 euro) die Een Vandaag bespeurde is geen sprake.

Vandaar dat uitgever Joost Nijsen (al 18 jaar zo zelfstandig als de Das Maggers hopen te zijn) op Facebook kwam met een ‘tegenberekening’ die hij overigens niet helemaal voltooide, wellicht omdat het verschil bij een (veel realistischer) oplage van 10.000 boeken wel significant is: 23.000 om 30.000 euro. Wat ook meespeelt: er zijn best schrijvers die 15 procent hebben uitonderhandeld met hun uitgever, maar straks dreigen veel meer auteurs dat te eisen. Intussen stroomde de timeline van Nijsen vol mokkers, die meenden te weten dat er bij de nieuwe uitgeverij geen voorschotten werden gegeven (wat dadelijk weersproken werd) en dat subsidie van het tijdschrift Das Magazin gebruikt zou zijn als startkapitaal van de uitgeverij (geen bron).

Intussen bleken de Randstadjongens kwaad bloed gezet te hebben bij Tzum, de vanuit Groningen bestierde website die alleen al vanwege de Tzumprijs (één euro per woord voor de beste zin van het jaar) levenslange subsidie verdient. Daar werd er onder meer op gewezen dat het omslagontwerp van Maartje Wortels verhalenbundel erg leek op dat van Jenny Offills Dept. of Speculation (klopt, maar de kunst van het boekomslag wordt in Nederland al jaren vermalen tussen jatwerk en Edward Hopper).

Eenmaal hadden de Tzummers beet. Want, zo meldde de site, de aangekondigde gebonden luxe edities van de eerste Das Mag-uitgaven zijn vervangen door ingenaaide paperbacks. ‘Oenig van ons,’ schreef Das Mag aanvankelijk – en terecht. Later werd er terugkrabbelend gemiespeld over ‘gebonden met zachte kaft’. Dat heet toch echt ingenaaid. Ingenaaide boeken zijn mooier dan de lelijke geplakte hardbacks die nu door uitgevers als ‘gebonden’ op de markt worden gegooid – maar ingenaaid is niet gebonden. Je mag de mooiste, rondste, geurigste en zachtste knollen van de wereld in je kraam hebben, je moet er geen bord met ‘citroenen’ bij zetten. Gelukkig heeft Das Mag nog twee cadeauboeken om het goed te maken. Das Mag is gewoon een nieuwe uitgeverij: niet revolutionair, soms sjoemelend voor de goede zaak, maar hoe dan ook een bron van mooie boeken. Precies zoals uitgevers dat gelukkig al sinds mensenheugenis zijn.