Een fotoboek om voort te kunnen leven

Een luchtballon boven Sossusvlei in Namibië. Foto genomen tijdens de huwelijksreis van Vuik en echtgenote Katy.

Niks uitstellen tot later, nu doen. Een motto waarnaar Vuik altijd heeft geleefd. Maar goed ook, zegt de freelance fotograaf vanuit zijn luie stoel voor de enorme ramen van zijn kadewoning op de Kop van Zuid. „Ik heb nooit durven denken dat mijn carrière en leven op mijn 53e tot stilstand zouden komen.” De forse vijftiger met zijn grijze stekelhaar, peper-en-zout-baardje en gezellige buik zucht even en kijkt naar de vele foto’s om hem heen. Allemaal eigen werk, gemaakt met een groothoeklens. Ze hangen ingelijst achter glas in alle soorten en maten aan de witte muren.

De museale vergrotingen van natuurbaden in zee springen het meest in het oog. Betonnen randen tussen grillige rotsen die overspoeld worden door golven. Getijdenzwembaden in Australië. Ze lagen aan de basis van een fotoreeks van 140 van die zeezwembaden verspreid over de wereld. De unieke collectie verscheen in 2011 in het koffietafelboek Tidal Pools.

Een aantal van die foto’s keert terug in Pim was here. Een fotoboek met een nogal dubbelzinnige titel. Begin mei werd bij Vuik een kwaadaardige hersentumor ontdekt. Een groot deel van het snelgroeiende gezwel werd operatief verwijderd. De resten worden behandeld met chemokuren maar genezing is uitgesloten, zegt de fotograaf nuchter. „Je krijgt gemiddeld anderhalf jaar maar tot nu toe ben ik daar niet mee bezig.”

Vrienden

Hij heeft zijn lot geaccepteerd en vindt zichzelf allesbehalve zielig. „Ik wil geen jankverhaal. Dit gesprek moet over het boek gaan”, klinkt het resoluut. Pim was here kwam er op initiatief van zijn vrienden, zegt Vuik. Ze vroegen zich na de onheilstijding af hoe ze hem konden helpen. „Ik ben een stukje zicht in mijn rechteroog kwijt en wist meteen: fotograferen gaat niet meer. Ik heb bijna al mijn camera’s weggedaan. Het betekende wel dat Katy (zijn echtgenote, red.) en ik van twee salarissen naar een gingen. Vervelend omdat ook zij freelance werkt (kynologisch gedragstherapeut, red.) en ik geen arbeidsongeschiktheidsverzekering heb. Mijn vrienden waren bereid mij financieel te steunen maar ik vond het belangrijk dat ik het zelf kon verdienen. De ontelbare foto’s in mijn archief, waarvan die vrienden vonden dat de buitenwereld ze moest zien, inspireerden hen tot het uitgeven van dit overzichtsboek. Met de verkoop hoop ik een deel van mijn weggevallen inkomsten te compenseren.”

Titel

Het vinden van de juiste titel voor het fotoboek was het moeilijkst, zegt Vuik terugblikkend. „Uiteindelijk kwam de ontwerper met Pim was here. Iedereen vond het briljant. Voor Katy en mij was het wel even slikken vanwege de diepere betekenis.” Dan zwijgt de fotograaf. Zijn echtgenote neemt over. Ze zit op verzoek van haar man bij het interview omdat zijn korte termijn geheugen hem af en toe in de steek laat. „De titel van het boek is universeel. Iedereen begrijpt deze knipoog naar de tag Killroy was here (graffity van Amerikaanse militairen, red.). We hebben wel besproken of het niet te heftig zou zijn. Maar ja, Pim is nu eenmaal op al die plekken op de foto’s geweest, al krijgt de titel straks een andere lading als je er fysiek niet meer bent”, zegt de slanke brunette terwijl ze haar echtgenoot lieftallig aankijkt.

Vuik glimlacht en knikt instemmend. „Ik had geen zin in een gekunstelde naam en vind dit een hele fijne titel.” De fotograaf stond erop dat zijn vrienden vaart zetten achter het boek.. „Ik wilde het bewust kunnen meemaken en er nog van kunnen genieten. Ik ben ook blij dat ik kon meedenken over de inhoud. Zo is het in ieder geval nog mijn ding. Dat geeft een fijner gevoel en maakt me ook trotser.”

De selectie van de foto’s was volgens hem nog wel ‘een dingetje’. Zijn echtgenote en hij reisden veel samen. Over zeventig procent van de foto’s voor het boek waren ze het meteen eens. „Sommige zijn mijlpalen uit ons leven of dierbare herinneringen. Zoals deze, genomen vanuit een luchtballon boven de woestijn bij Sossusvlei in Namibië. Onze huwelijksreis. En deze van het getijdenzwembad bij Bondi Beach in Australië, de thuisbasis van Katy’s zus,” zegt de fotograaf terwijl hij met zijn bezoek door het fotoboek bladert.

Rust

Er komen veel foto’s voorbij van landschappen. Ze ademen leegte en stilte. Een bergweggetje in de mist bij Santo Antão op de Kaapverdische eilanden, een nevelwoud met bomen vol magische mosslierten in Nieuw-Zeeland, een verlaten skipiste in het Franse Val d’Isère. Sneeuw, mist, een stuk rots met daarboven twee liftcabines. „Eenvoud, rust en strakheid waar ik altijd naar kan blijven kijken. Niets geeft zoveel rust als eenvoud. Aan deze foto ben ik het meest gehecht omdat het beeld me doet denken aan het werk van Andreas Gursky, een Duitse fotograaf die ik bewonder”, zegt Vuik genietend.

Dan opeens een foto van een groep sledehonden in de sneeuw op Spitsbergen. „Speciaal voor Katy vanwege haar werk”, glimlacht Vuik. Hij hanteerde altijd een non-conformistische aanpak, zo blijkt onder andere uit de foto van een geparkeerde oldtimer in Cuba. „Sommige fotografen zweren bij het ochtendlicht, andere bij het avondlicht maar dit bewijst dat je ook midden op de dag mooie foto’s kunt maken”, zegt hij trots.

De fotograaf raakt zichtbaar vermoeid maar wil zijn bezoek nog één foto laten zien. Het is een zwart-wit afbeelding van een joggende vrouw op het kruispunt van een weg die omhoogloopt in San Francisco. „Dit beeld illustreert mijn hele filosofie. Ik ren niet mee of zo maar maak één shot. Als het mooi is, is het mooi.”