De mooie dino’s van Pixar

Tijdens het maken van The Good Dinosaur verving Pixar de regisseur en bijna alle spraakacteurs. Het resultaat: een mooi, maar voorspelbaar avontuur.

Wat als die meteoriet 65 miljoen jaar geleden niet was ingeslagen in de Golf van Mexico en de dinosauriërs had uitgeroeid? Hadden die als dominante soort dan misschien intelligentie ontwikkeld? Waren zoogdieren dan ongedierte geweest?

Met dat aardige idee ging regisseur Bob Petersen (Up) aan de slag voor animatiestudio Pixar: de trage herkauwer Apatosaurus als maïsboer uit het Midden-Westen, de grommende T-Rex als Texaanse rancher. Maar in 2013 liep hij vast: de derde akte van The Good Dinosaur kwam niet uit de verf. Peterson werd opzij geschoven, 67 van de 1.200 Pixarmedewerkers ontslagen en alle spraakacteurs vervangen, op Frances McDormand als dinomoeder Ida na. Zo werd 2014 het eerste jaar in lange tijd zonder een Pixarfilm.

Elk nadeel heeft zijn voordeel: 2015 heeft nu dus twee Pixarfilms. Al kan The Good Dinosaur niet in de schaduw staan van het inventieve, gedurfde Inside Out eerder dit jaar. Van origine betrof het een Billy Elliot-verhaal, met Apatosaurus Arlo als eenling in een benauwend boerendinomilieu. Toen dat dus niet werkte, boog de ‘braintrust’ van Pixar-veteranen zich over het probleem. Gevolg is een degelijke animatiefilm die wel de gebreken vertoont van een film-in-commissie: het is een voorspelbare ‘hero’s journey’ met een snufje The Lion King geworden.

In The Good Dinosaur is Arlo een slap, bangig dinosaurusje dat er op de boerderij maar niet in slaagt om – letterlijk – zijn spoor na te laten, zoals zijn stoere broer en zus. Tot hij in een bergrivier tuimelt en door de wildernis van de Rocky Mountains de weg naar huis moet terugvinden. Waarbij het menselijk ongedierte dat hem in problemen bracht zich ontpopt als trouwe metgezel: een weesje dat de hondennaam Spot krijt, al draagt deze menshond gek genoeg wel een lendendoek. Volgt een queeste vol leerzame en riskante ontmoetingen waarbij Arlo op zoek kan naar zijn innerlijke held.

Het visueel sterke The Good Dinosaur keert na het cartoondesign van Inside Out terug naar de hyperrealistische natuurlyriek van Brave, ondanks de cartoonpersonages. Die zijn meestal, niet altijd, geslaagd, de vaart zit er ook in, maar toch: een minder werk in Pixars catalogus. Wat mist in The Good Dinosaur is Pixars avontuurlijke vertelstijl. De plot komt uit een pakje, met bijbehorende vlakke smaak en platte emoties, al zullen kinderen daar geen moment hinder van ondervinden.