Column

55 miljoen zoek

Bij de gemeente Amsterdam, las ik in Het Parool, is 55 miljoen euro zoek na een grootschalige gemeentelijke reorganisatie en een nieuwe wijze van begroten. „Het geld is zoekgeraakt bij het overhevelen van budgetten en het ‘ontvlechten’ van het gemeentelijk apparaat.”

Ter geruststelling wordt verderop vermeld dat het geld niet écht is verdwenen: „De gemeente heeft alleen geen idee in welk potje het zit. Bij de herverdeling van 1,3 miljard euro is van ongeveer 5 procent niet duidelijk waar het is gebleven.” Het college van B en W heeft de gemeenteraad laten weten dat men verwacht dat het geld alsnog opduikt als de afzonderlijke begrotingen verder worden ‘ontvlochten’.

55 miljoen euro maar?

Ik zou er geen haast mee maken als ik in het college zat, want wat is nou 55 miljoen als je het vergelijkt met het per abuis uitkeren van 188 miljoen euro in plaats van 1,88 miljoen aan Amsterdamse bijstandsgerechtigden? Dat gebeurde enkele jaren geleden onder verantwoordelijkheid van wethouder Pieter Hilhorst, die ook in andere opzichten minder geschikt bleek voor de politiek, maar aan zijn blunders gelukkig nog wel een zelfgeschreven boek en tal van optredens in talkshows overhield; zelden een autoriteit zo opgewekt horen kouten over zijn afgang.

Stel nu eens dat mijn vrouw morgen onze bankgegevens inspecteert en opeens verrukt uitroept: „Kijk nou eens – 55 miljoen erbij! Van de gemeente!” Wat dan? Zal ik, net als destijds een aantal bijstandsgerechtigden, me van de domme houden en in één machtige ruk al het geld er bij het casino doorheen jagen? Of zal ik burgemeester Van der Laan inlichten om te voorkomen dat hij nog langer met zijn ambtenaren verbeten al die ‘potjes’ in het gemeentehuis moet besnuffelen?

Ik kan het geld ook bliksemsnel overmaken aan een goed doel in de hoop dat ik net als Joop van den Ende in De Wereld Draait Door glunderend mag komen uitleggen waarom ik zo’n geweldige filantroop ben. Maar wélk goed doel? Er zijn er te veel om op te noemen, van Van den Ende heb ik begrepen dat je een eigen dienst moet oprichten om de goede doelen in goede banen te leiden.

Dat in overweging nemend kwam ik – je moet als weldoener op alles voorbereid zijn – tot de conclusie dat ik een origineler doel moest kiezen, een doel waarbij ik geen last kreeg van allerlei andere ijdele weldoeners, die ook in het zonnetje van de media wilden staan.

Heel even dacht ik aan FC Twente. Ooit een sympathieke voetbalclub uit de provincie, maar inmiddels te gronde gericht door een megalomane voorzitter, zeg maar de Scheringa van Enschede. Maar FC Twente valt af, ik vrees dat de club al te ver heen is.

Toen zag ik in EenVandaag een reportage over onze Nationale Politie. Niets klopt er aan deze nieuwe politie. Verouderde computers, verouderde rechercheurs en verouderde opsporingsmethoden. De vernieuwing heeft het nog erger gemaakt: de veroudering is uitgemond in verkindsing. Het personeel is massaal ziek, de korpschef zit in het verpleeghuis. Chaos regeert. Onder rechercheurs circuleert het grapje: „We hebben al georganiseerde misdaad, nu nog georganiseerde politie.”

Tegen die achtergrond lijkt mij een donatie van 54 miljoen – ik mag er zelf ook wel iets aan overhouden – aan de zieltogende Nationale Politie welkom. Kunnen ze meteen de boeven vangen die sympathieke provincieclubs kapotmaken.