Column

Al die ‘awards’, het is niet meer bij te benen

Uitreiking van de Gouden Loeki Aller Tijden ('NOS Journaal')

Je hoort het elke avond wel een paar keer, vooral uit de mond van vragenstellers die zich op een bepaald gebied niet helemaal soeverein voelen. Wat is nu het moment dat u het meest is bijgebleven? Wat heeft de grootste indruk gemaakt? Nee, u moet kiezen!

Het heeft ook te maken met die almaar voortwoekerende, alles doordrenkende lust tot competitie. Niet alleen indrukken moeten met elkaar concurreren. Elk gesprek wordt een wedstrijd, waarbij het maar de vraag is wie er door mag naar de volgende ronde. Aan het einde lonkt een mooie prijs, pardon, award.

Er daalde gisteren weer een ware prijzenregen op ons neer. De meest onbenullige zijn altijd het resultaat van verkiezingen op internet. De Website van het Jaar? Dat was dit jaar toch echt Politie.nl. Geen idee waarom, dat meldt het persbericht niet, wel dat er 823.796 mensen hebben gestemd. Champagne!

Pauw en het NOS Journaal Laat besteedden aandacht aan de uitreiking van de Gouden Loeki Aller Tijden, ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de STER. Het op een schemerlamp lijkende gedrocht wordt gewoon weer in een zaaltje vol reclamemensen uitgereikt, zonder de kijker lastig te vallen met een hele show over de amusementswaarde van reclame. Maar ze werden wel weer eens herhaald, altijd diezelfde ‘klassiekers’: het bommetje van Melkunie, het Pietertje van Calvé Pindakaas, de inloopkast van Heineken. De olifant van Rolo won.

Niet meer bij te benen, zelfs niet voor Inside IDFA (VPRO), is de tsunami van awards van het Amsterdamse documentairefestival. Zou iemand morgen nog weten wie de Speciale Juryprijs voor Middellange Documentaire in de wacht sleepte? Wat onbenoemd bleef, was dat er twee Nederlandse inzendingen over vrouwen met narcistische trekjes werden bekroond, al zou je daar een aardige boom over hebben kunnen opzetten. Voor de redactie waren de winnaars in ieder geval geen verrassing, want ze werden voor de uitreiking al benaderd. Wat was voor jou nu het moeilijkste bij het maken?

Zo wordt ook nauwelijks opgemerkt dat weer een International Emmy voor een acteur in een Nederlands televisiedrama (Maarten Heijmans in Ramses, hij zat bij Pauw) toch iets moet zeggen over het niveau van de fictie bij de NPO. Maar nee, het ging vooral over het beeld en hoe dat nou voelt als je je naam hoort.

De mooiste prijs was natuurlijk de Louis Davidsring, die gisteravond na bijna veertig jaar door Herman van Veen werd doorgegeven aan Claudia de Breij, van kinds af bewonderaar van Van Veen en ook uit Utrecht. Op diverse plaatsen zagen we hoe hij in 1976 de ring van Wim Kan kreeg, na een wijdlopig en pompeus betoog. De jonge Herman wilde hem al aanpakken voordat Kan zover was. Mooi dat die beelden in het archief zaten. Maar toen waren prijsuitreikingen ook nog bijzonder, en daarom per definitie opmerkelijker.