Column

Sinatra bij DWDD: onze griepprik in bibberdagen

Het Metropole Orkest in ‘DWDD’ over Sinatra.

Als Twan Huys (51) vroeger een feestje gaf en met wat drank op Frank Sinatra ging draaien, dan was het bezoek binnen vijf minuten verdwenen. Herkenbaar, ik heb dat ook weleens meegemaakt.

De tijd dat Sinatra een met groot wantrouwen bekeken schuldbewust genoegen vormde, is inmiddels voorbij. Aan de vooravond van zijn honderdste geboortedag (12 december) wijdde De Wereld Draait Door (VARA) een hele uitzending aan dit jubileum én het zeventigjarig bestaan van Het Metropole Orkest.

Huys was tafelheer en begon met de anekdote over het onopzettelijk wegpesten van de visite. Tegenover hem Paul Haenen, aangekondigd als „de grootste Sinatra-fan van Nederland”. Een discutabele eretitel, want ik ken er nog wel een paar die redelijk fanatiek zijn.

Wel heel mooi dat Huys’ obsessie met ‘The Voice’ in 1989 geïnspireerd was door Haenen, die toen als Margreet Dolman bij STAD Radio Amsterdam (waar Huys een beginnend reporter was) wekelijks haar vrijdagavondoverpeinzing begon met Sinatra’s uitvoering van Saturday night (is the loneliest night of the week).

Kort na de introductie zette het Metropole Orkest, dicht op elkaar gepakt in de voor de gelegenheid van publiek ontdane kleine DWDD-studio, datzelfde nummer in, gezongen door Moke-voorman Felix Maginn – net als de meeste andere solisten en de gasten aan tafel in zwart pak met zwarte stropdas of (Haenen) vlinderstrikje. Wauw, en dat op een gewone dinsdagavond om zeven uur. Ik beken: de tranen biggelden me over de wangen.

Ik weet eigenlijk niet eens precies waarom. We zijn allemaal een beetje overprikkeld deze weken, misschien. Maar dat orkest speelt zo verschrikkelijk goed dat je het gevoel bekruipt dat topkwaliteit zich niet laat uitroeien. En Maginn mocht net als Hadewych Minis, Greetje Kauffeld en Ruben Hein een compleet nummer zingen, in plaats van de gebruikelijke ene minuut die het format toestaat.

Was het verder een topprogramma, zo’n special waarin DWDD zichzelf overtreft door de eigen regels te overtreden? Ja, maar met enkele kanttekeningen.

Het rijkelijk putten uit de deze zomer door de NTR uitgezonden en in december herhaalde documentaire All or Nothing At All werkte goed als Sinatra voor beginners. We zagen zijn connecties met de Kennedy’s, Elvis Presley en Michael Jackson, hoorden over zijn liefde voor vrouwen en gangsters, maar vernamen niets over zijn eveneens formidabele carrière als filmacteur.

Huys meende dat de zanger zijn teksten pas doorleefd was gaan brengen toen hij in de steek was gelaten door zijn tweede vrouw Ava Gardner, terwijl Haenen juist de meer overtuigende stelling had ingenomen dat bij Sinatra verdriet altijd over iemand anders lijkt te gaan.

De kernboodschap werd vooral duidelijk in de muziek, en de opvallend goede beeldregie: timing is alles, perfectie is ambachtelijkheid.

Sinatra snappen en waarderen is een lakmoesproef. Dit was onze griepinjectie, laat nu die decembermaand maar komen.