Luide roep om attack, attack, attack

Club van naam, club van het volk. Heimwee naar George Best. Op Old Trafford speelt Van Gaals ploeg niet meer het verlangde, mooie voetbal.

Foto Michael Regen?Getty Images

Hij is al tien jaar niet in het stadion geweest, maar twijfel niet aan zijn genegenheid voor Manchester United. „Toen we met onze pasgeboren zoons vanuit het ziekenhuis naar huis reden kwamen we altijd langs Old Trafford. De jongens zagen het stadion eerder dan hun huis. United zit in ons bloed.”

Zestiger Andy Walsh is het brein achter het project FC United of Manchester. Een club die tien jaar geleden door supporters van Manchester United werd opgericht als verzetsdaad tegen de overname door de Amerikaanse zakenfamilie Glazer.

Voornaamste reden was dat ze vonden dat hun club en zijzelf werden uitgeknepen. Ze voelden zich geen supporter meer, maar klanten. „Seizoenkaarten werden te duur. En een los kaartje voor ManUnited kost je al 50 pond”, zegt Walsh. Hij wijst om zich heen in het gloednieuwe prefab stadionnetje van FC United: „Voor dat bedrag kun je met een heel gezin naar onze club. Inclusief bier en pasteitjes.”

Op Broadhurst Park, waar FCUM zijn duels op het zesde niveau van Engeland speelt, kom je ze veelvuldig tegen, de ongelukkige United-fans. Ze zijn nog altijd supporter, maar hebben naar eigen zeggen genoeg reden om dat niet meer te zijn. Niet alleen vanwege de verregaande commercialisering van de club, maar ook omdat ze vinden dat ze voor die hoge toegangsprijzen ook nog eens minder aantrekkelijk voetbal kregen voorgeschoteld.

„De derby tussen Manchester United en Manchester City van laatst was de slechtste wedstrijd die ik ooit heb gezien”, zegt radiodeejay Scott Dawson. „Normaal als ik naar Old Trafford ging, rekende ik op spektakel. Het maakte niet uit hoe veel de tegenstander ook scoorde, wij maakten altijd een doelpunt meer.” Peter Nixon: „Volgens mij is United is langzaamste team van de Premier League.”

De man die verantwoordelijk zou zijn voor dit spel, werd vorig jaar nog op de troon gehesen als King Louis. Maar koning is Van Gaal dezer dagen niet in Manchester. Zijn ploeg zou zo doelmatig en defensief spelen dat de entertainmentfactor eronder lijdt. De passes gaan opzij, het baltempo is laag en doelpunten zijn spaarzaam. „Boring, boring, Manchester United”, klinkt het dezer dagen in Engeland. Naar het voorbeeld van het saaie Arsenal voor de komst van Arsene Wenger eind jaren negentig.

Het publiek verdient beter, vindt oud-speler en tv-analist Paul Scholes. Volgens hem is Manchester United Manchester United niet meer. Alsof Van Gaal niet wil dat zijn spelers mannetjes passeren en scoren, vindt Scholes. Ook het publiek is zich gaan roeren. „Attack, attack, attack”, klinkt het massaal op de tribunes.

Prikkelende reactie

Wat Van Gaal daarvan vindt? Onzin. Zo liet hij althans eerder doorschemeren toen hij zei dat United wel degelijk probeerde aan te vallen. Gisteren, toen hij de pers te woord stond voor het Champions League-duel met PSV, reageerde hij geprikkeld toen een Nederlandse journalist hem confronteerde met de kritiek uit Engeland. „Je moet de wedstrijden zelf kijken. Dan kun je je eigen mening vormen.”

De statistieken spreken in zijn voordeel. Manchester United staat tweede in de Premier League en kreeg tot afgelopen zaterdag 641 minuten geen doelpunt tegen. Wint United zaterdag van koploper Leicester City, dan staat Van Gaal eerste. Wat is het probleem?

De aanhang van United is verwend. Rond Old Trafford hangen ze overal, de beeltenissen van de helden die hen in vervoering brachten. David Beckham met zijn doeltreffende vrije trappen. Eric Cantona in al zijn onnavolgbaarheid. En George Best, de magnifieke dribbelaar. „Ik was erbij toen hij zes goals maakte in Southampton”, zegt supporter Peter Nixon. „Verdedigers trapten hem kapot, maar hij kwam overal doorheen.”

Het waren tijden dat een bezoek aan Old Trafford de ultieme onderbreking was van de sleur in het leven van de arbeiders die in de haven rond het stadion werkten. En zo hoorde het, vond voormalig trainer Matt Busby.

Clublegende Sir Bobby Charlton herinnerde zich de woorden van Busby in The Daily Telegraph: „Hij zei: al die knapen die je naar de fabriek in Trafford Park ziet gaan, die komen allemaal op zaterdag naar jou kijken. Ze hebben saaie banen, dus je moet ze iets geven, iets waar ze van genieten.”

In zijn gloriejaren lag er achter één van de tribunes op Old Trafford nog een berg steenkool die zo hoog was dat de top uitzicht bood op het veld. Het was er stoffig, muf en ontoegankelijk. Maar wie bovenop geraakte, werd beloond. In het verlengde van de zee aan mensenhoofden op de Pop Side konden ze genieten voetballers als Duncan Edwards en Charlton. Iconische spelers waarvoor je desnoods een berg steenkool beklom.