Brangelinafilm is retro, gedurfd en heel persoonlijk

„Zijn wij nou pervers”, vragen Roland en Vanessa zich af terwijl ze door een gaatje in de hotelmuur het pasgetrouwde stel bespieden dat in de kamer ernaast seks heeft. 

Het is ook een van de vragen die de toeschouwer zichzelf kan stellen: zijn wij pervers dat we als voyeurs alles willen weten van het privéleven van de acteurs die gestalte geven aan Roland en Vanessa, Brad Pitt en Angelina Jolie Pitt? Zo is er wel meer meta aan By the Sea, de derde film van Jolie Pitt. Want hoe fictief zijn de personages? De echtelieden zijn na veertien jaar huwelijk in een crisis beland. Ze zijn bekend: hij als schrijver, zij als danseres. Ze zijn samen op vakantie aan de Côte d’Azur. Roland verlaat elke ochtend het hotel om in een nabijgelegen café te gaan schrijven, maar de woorden willen niet komen. Zijn writer’s block drinkt hij weg. Vanessa blijft in het hotel, slikt pillen, staart naar de zee of gluurt naar de buren. Het prille geluk dat het jonge stel beleeft, is Roland en Vanessa door de vingers geglipt. Hij wil over iets uit het verleden praten, zij niet.

Angelina Jolie Pitt had als doel een niet-commerciële film te maken en dat is goed gelukt. By the Sea, dat zich begin jaren zeventig afspeelt, is een bewuste imitatie van een Europese arthousefilm uit die tijd. Eentje waarin malaise, landerigheid en vervreemding de hoofdrol spelen en naakte lichamen iets gewoons zijn. Dat maakt het grotendeels Frans gesproken By the Sea een film waar heel makkelijk om gelachen kan worden – de pretenties! de poses! de ijdelheid! – maar desalniettemin wekt hij bewondering en kruipt hij onder de huid.

Jolie Pitt verzamelde een uitstekende crew om zich heen, met als belangrijkste kracht Christian Berger, de vaste cameraman van Michael Haneke. Zijn gebruik van natuurlijk licht is schitterend. Daardoor is By the Sea niet de mislukking geworden die velen verwachtten, eerder een gedurfd en overduidelijk zeer persoonlijk project.