Pianist Jean-Yves Thibaudet speelt adembenemend

Pianist Jean-Yves Thibaudet

Natuurlijk zag pianist Jean-Yves Thibaudet er zondag weer piekfijn uit, met zijn door Vivienne Westwood bezorgde glitterschoenen, getailleerde jasje en strakke broek. Maar de Fransman bleek met een gebalanceerd solorecital wederom uitstekend in staat om ook onder het glanzende oppervlak te duiken.

Schurende pijn

Dit seizoen is Thibaudet artist-in-residence bij het Koninklijk Concertgebouworkest, waar hij James MacMillan, Beethoven en kamermuziek zal spelen. De pianist lijkt breed inzetbaar, gisteravond in de serie Meesterpianisten vond hij steeds de juiste toon. Meteen trof het intieme spel en het fluwelen toucher waarmee Schumanns Kinderszenen werden geopend. Dit waren natuurlijk geen onschuldige kinderscènes, maar melancholische herinneringen aan een verloren jeugd.

Daarna stortte Thibaudet zich op Schumanns radicale Eerste pianosonate, vol vreemde modulaties en constante stemmingswisselingen. De schurende pijn werd verzacht noch overdreven. In het kortademige scherzo kregen dansante ritmes tóch de ruimte, de finale klonk als een modernistisch klankexperiment.

Barsten

Ook in het schilderachtige werk van Ravel vertoonde Thibaudets gesoigneerde spel voortdurend barsten. De Pavane pour une infante défunte - door de pianist opgedragen aan slachtoffers van terrorisme wereldwijd – kreeg een onsentimentele vertolking, gestut door een opvallend hoekige linkerhand. Van de golfbewegingen in Une Barque sur l’Océan ging een lichte dreiging uit. En het vloeiende spel werd in Alborada del Gracioso soms onderbroken door effectvolle droge tikken in de laagte.

Als derde toegift volgde na Brahms en Chopin een ingetogen walsje van Schubert, in herinnering aan Thibaudets leermeester Aldo Ciccolini: adembenemend mooi.