Column

Knal

Vanaf Schiphol skypete ik dit weekend met mijn schoonfamilie in Brussel, nieuwsgierig hoe het daar was, nu België half gemobiliseerd is. „Thuis zitten is ook leuk”, zei mijn schoonvader sip, terwijl op de achtergrond zijn hyperactieve kleinkinderen door de woonkamer stuiterden.

Een paar uur later loop ik door Londen. Hoewel er in de Britse politiek heftige discussies worden gevoerd over het plan om tegen Kerst IS-doelwitten in Irak en Syrië te bombarderen, is het een vrolijkheid van jewelste op straat. De kerstbomen staan in volle bloei. Mensen lachen, toeristen fotograferen zichzelf, en toch klopt er iets niet. Ik sla Exhibition Road in en stuit op de Afghaanse ambassade. Normaal zou mijn hoofd meteen verbanden leggen tussen dit gebouw, de geopolitieke ontwikkelingen en de straatnaam, maar vandaag is mijn hoofd er te bewolkt voor.

Ik wandel het grootse Victoria & Albert Museum in. De entree is gratis, iedereen kan naar binnen. Er schiet door me heen dat deze plek een fantastisch doelwit zou zijn. Een groot deel van de collectie is afkomstig uit de Britse koloniën, het museum is een symbool van eeuwenlang westers imperialisme. In een opwelling loop ik het museum uit. Daarna word ik kwaad op mezelf, maar durf ik niet meer naar binnen.

‘Je bent op vakantie!’, denk ik, ‘Geniet! Kijk om je heen, iedereen is ontspannen!’ Ik probeer me op de wereld buiten mijn hoofd te richten. Wandel richting Leicester Square. Overal hangt de poster van de nieuwe Hunger Games. Hoofdrolspeelster Jennifer Lawrence ziet eruit als een engel met vleugels van vuur. Soepel spant ze haar boog. Boven de afbeelding staat: ‘Nothing can prepare you for the end’. Dat helpt dus ook niet.

Op het plein wemelt het van de blije Britten. Ik zie een groep kinderen, dolgelukkig met hun McDonald’s-ballonnen. Gezinnen lachen en vermaken zich rond een groep straatdansers. En ik kan alleen aan mijn schoonfamilie denken, die thuiszit omdat er is gewaarschuwd voor de gevaren van samenscholing.

Net als ik mezelf echt begin te haten, klinkt er een luide knal. De massa stuift meteen uiteen. Weg is de vrolijkheid en de ontspanning. Mensen roepen, in cockney-Engels wordt er gevloekt, ouders zoeken naar hun kinderen, het is een massa van kleurflitsen.

Vrijwel meteen blijkt het loos alarm. Een van die kinderen heeft zijn McDonald’s-ballon laten knappen. Hij krijgt flink op zijn kop van zijn moeder. Een agent roept dat er niets aan de hand is. Mensen vervolgen, enigszins opgelaten, weer hun weg. Ik voel me opgelucht. Om meerdere redenen.