Volwassen Bieber blijft marketingidee

Justin Bieber treedt op in New York op 18 november. Foto Charles Sykes/Invision/AP

Het is opvallend hoe verrast op de make-over van tieneridool Justin Bieber wordt gereageerd. De popindustrie is juist een volstrekt voorspelbare wereld: zodra een jonge zanger ouder wordt, de baard in de keel krijgt en niet meer met goed fatsoen meisjes van elf kan laten zwijmelen, blijkt al die tijd ineens een buitengewoon boeiende kunstenaar onder de prefab-kinderpop te hebben gezeten. Het zo beschermde tieneridoolimago krijgt deukjes – het tieneridool heeft seks, gebruikt drugs, neemt tatoeages! De artiest – naarstig op zoek naar een nieuwe doelgroep – verzucht dat hij eindelijk Echte Muziek kan maken.

Zo staat deze week Zayn Malik, tot zeer kortgeleden nog van boyband One Direction, op de omslag van het hippe poptijdschrift The Fader. Hij vertelt aan het blad hoe zwaar het was toen hij nog in de populaire boyband zat. Zayn wílde wel fantastische R&B-muziek maken, „maar het werd altijd vijftig keer opgenomen totdat er een popversie was, zo doorsnee als fuck, die ze konden gebruiken”. De Echte Muziek, u raadt het al, maakt Zayn tegenwoordig solo.

Justin Timberlake

De succesvolste transformatie van tieneridool naar serieuze popster in deze eeuw is die van Mickey Mouse Club-alumnus Justin Timberlake; boyband-ster met ’N Sync die zich aan de hand van producers Pharrell Williams en Timbaland heruitvond als zanger en performer van geweldige R&B. Team Bieber volgt op Purpose hetzelfde plan: het zijn hitproducers Skrillex en Diplo die Bieber van zijn kauwgompopimago moeten afhelpen.

Soms pakt dat sterk uit. Where Are Ü Now met Skrillex en Diplo – eerder single van hun gezamenlijke plaat – is een kraker; een door twee elektronischemuziekgiganten superieur verbouwde pianoballade. Ze gebruiken Biebers origineel als opbouw naar een heerlijk explosieve dansvloerbeat. In Sorry zingt Bieber fijn en luchtig op een warme, pulserende tropical bass-beat en ook op andere tracks zorgen producers voor mooie, subtiele elektronica waar Bieber soepel doorheen zingt.

Product

Maar Bieber is geen Timberlake. Timberlake ontpopte zich tot charismatische zanger; Bieber blijft te veel product. Hij zingt dat „woorden alles zijn wat ik heb”, maar ze ontstijgen het niveau dagboektekst nauwelijks. Life Is Worth Living is een ballad zonder één origineel idee; het met valse adem gezongen Children is onthecht en onecht en ontaardt in lukraak dansvloergebeuk.

Purpose is geen slecht album; de producers ontdekten een route waarin Bieber kan schitteren met zijn aardige zangstem. Maar waarom luisteren we naar hem? Omdat zijn leven, zoals hij zingt, een film is? Wat doet dat dan met je? Het wordt nergens helder. De Echte Muzikant Bieber is voorlopig een marketingidee.